'IF YOU CAN DREAM IT, DO IT!'


BLOG

Keer terug naar de blog

Teba, Andalusië, 10 januari 2022.

De keerzijde van emigreren is en blijft toch wel dat je veel dierbaren achterlaat. Lieve familie, vrienden, kennissen en buurtjes. Het liefst zou je ze allemaal in een doosje stoppen en meenemen. Was het maar zo’n feest. Voor de emigratie was een van mijn (Yvonne) grootste angsten dat er iets ergs met een dierbare zou gebeuren en we vanwege de afstand ergens niet bij kunnen zijn. Het klinkt misschien raar, maar om die reden hou ik vaak rekening met erge dingen die kunnen gebeuren om mezelf op die manier te beschermen.

Vlak na het tekenen van ons contract voor deze unieke plek en de lockdown die in Spanje vanwege het Corona virus werd afgekondigd, kregen we heel verdrietig nieuws. Mijn moeder was plots ziek. Kanker. Mijn grootste angst werd dus snel werkelijkheid en de grond zakte onder mijn voeten weg. Ik had dit namelijk al eens meegemaakt en dat heeft achteraf gezien toch wel de nodige littekens achtergelaten. Ik verloor mijn vader aan kanker toen ik nog maar 9 jaar was. Hij was toen 40. Na het verlies van mijn vader ontstond er tussen mijn moeder en mij een bijzondere band. Ik was een nakomertje en mijn oudere zussen hadden nog net niet het nest verlaten. Mijn moeder en ik waren op moeilijke momenten vaak op elkaar aangewezen. Dus dat dit gebeurde, zo onverwacht, viel ons zwaar op ons dak.

Door alle reisrestricties en onzekerheden rondom het virus besloten we om op dat moment niet naar Nederland af te reizen. Ook familie adviseerde ons om in Spanje te blijven. Op dat moment hadden we ook nog geen officiële Spaanse residencia (het bewijs dat je officieel inwoner van Spanje bent). Hierdoor bestond de kans dat bij eventueel sluiten van de grenzen we niet meer terug naar Spanje zouden kunnen. Dat betekende dat ik op dat moment er niet voor mijn moeder kon zijn en ik kon haar alleen op afstand een hart onder de riem steken.   

Inmiddels zijn we bijna 2 jaar verder en tot nu toe zijn mijn moeders behandelingen steeds succesvol geweest. Deze volgden elkaar op met korte periodes van rust, controles van bloed prikken en scans om te bepalen of er weer een nieuwe behandeling nodig was. Ook in Spanje leefden we, tussen het komen en gaan van gasten, van 6 weken naar 6 weken in de hoop dat het nieuws goed was en mijn moeders gezondheid stabiel en onder controle bleef. Iedere keer zoveel spanning te voelen is zwaar en brengt onbewust toch de nodige dosis stress met zich mee. Inmiddels had ik, sinds onze emigratie naar Spanje, al aan den lijve ondervonden dat stress de meest slechte trigger voor mijn eigen gezondheid is geworden. Mijn eigen momenten van rust en ontspanning zoeken en vooral nemen zijn essentieel om mijzelf staande te houden. Best uitdagend met het runnen van een B&B en ook nog grafische opdrachten voor mijn eigen bedrijf ernaast te doen.

Tussen mijn moeders behandelingen door besloten zij en haar man toch een aantal keren naar ons af te reizen. Ondanks dat het hun eigen keuze was, voelde ik daarover een bepaald schuldgevoel dat ik mijn zieke moeder in tijden van Corona zo’n reis liet maken. Ze keek er iedere keer zo naar uit. Niet alleen het samenzijn met ons, maar ook de ruimte en rust, natuur en mooie uitstapjes die we samen maakten. Kortom, even alles vergeten en het hoofd leegmaken. Het leverde ons allemaal bijzondere herinneringen op om nooit te vergeten. Dagen met gouden randjes.

TurenInDeVertejpg

Haar laatste tripje naar Spanje verliep helaas minder zonnig dan gehoopt. De kanker had haar dit keer niet alleen fysiek, maar ook mentaal helemaal in zijn greep. Ook al hadden we haar zo’n fijne vakantie gegund, dit keer was het heel anders. Op een of andere gekke manier was ik dankbaar dat ik er nu ook eens voor haar kon zijn. Op afstand kun je iemand nauwelijks steunen. Ik voel(de) me vaak schuldig dat alle zorg op de familie neerkomt en ik daar geen onderdeel van kan zijn en niet aan kan bijdragen. Nu ze bij ons in Spanje was, kon ik er voor haar zijn, een luisterend oor bieden, een bemoedigend woord geven, haar knuffelen, met haar lachen, of we lieten samen een traantje als dat nodig was.
Na bijna twee weken waren we denk ik allemaal ‘opgelucht’ dat ze weer veilig terugging naar haar vertrouwde omgeving. Onze plek biedt veel ruimte en rust voor je hoofd en je lichaam, maar kan in moeilijke situaties ook echt wel een spiegel voorhouden en extra confronterend zijn. Ook dat is iets wat we zelf al ervaren hebben. Het afscheid was zoals altijd heel moeilijk, maar ze ging weer veilig naar huis. Vanaf dat moment deed ze er alles aan om het weer wat zonniger te gaan zien.

En toen was het ineens december. We hadden inmiddels al besloten dat we wederom voor het derde jaar met de feestdagen in Spanje zouden blijven. Ondanks dat we niet zoveel met de feestdagen hebben, zou het weer geen kerst met familie in Nederland worden. We waren er inmiddels ook wel aan gewend, maar het is niet altijd leuk om dat soort keuzes te maken. Wel zijn het bewuste keuzes om het hier zo lang mogelijk vol te kunnen houden en onze kosten in deze uitdagende Corona tijd op die manier zo laag mogelijk te houden. Gelukkig hebben we deze zomer onze familie na 2,5 jaar eindelijk allemaal op onze fantastische plek mogen verwelkomen. Om die reden was het voor ons oké om nu in Spanje te blijven.
December was nog maar net begonnen en net toen het met mijn moeder ook weer de betere kant op leek te gaan, ging het toch ineens mis. Ze werd in het ziekenhuis opgenomen. Zelf kreeg ik ineens een vervelend onderbuikgevoel en mijn lijf gaf inmiddels ook signalen, alsof ik aanvoelde dat er iets niet goed was. Voor het eerst sinds onze emigratie naar Spanje, wat nu bijna 3 jaar geleden is, had ik het gevoel dat ik naar Nederland moest. En wel NU meteen!
Familie adviseerde mij om nog even te wachten op meer duidelijkheid over mijn moeder. Ook waren de Corona bezoekmaatregelen in de ziekenhuizen op dat moment weer aangescherpt en dus volgde ik het advies van familie op om te wachten op meer duidelijkheid. Maar die kwam er niet. Dat er iets moest gebeuren dat was duidelijk en de artsen besloten een week later dat een operatie noodzakelijk was.

Ondanks dat ik vanaf het begin na onze emigratie altijd al rekening hield met iets ergs dat kan gebeuren, deed ik dat nu ook en die stress van die onzekerheid gierde door mijn lijf. Ik voelde zoveel gemixte gevoelens, emoties, angst en onzekerheid, mentale worstelingen en letterlijk fysieke pijn. Het was allemaal aanwezig en alles leek compleet nutteloos.
­De dag van mijn moeders operatie heeft de hele familie zowat alle kaarsjes gebrand die ze ook maar hadden. Ook ik grijp op zulke momenten naar dit soort ‘bijgelovigheden’ en doe ineens schietgebedjes in de hoop dat dat ook maar enigszins iets brengt.
Terwijl wij ons die ochtend bezighielden met onnozele dingen voor de afleiding om de ochtend wat door te komen, kwam nog geen 1,5 uur later het goede bericht dat de operatie geslaagd was. Godzijdank! Mijn moeder had een engeltje op haar schouder gehad, misschien wel 2 en alle kaarsjes en schietgebedjes hadden geholpen. De ergste stress en spanning zakte gelukkig langzaam wat weg. De details zouden we later die dag horen, maar mijn beslissing had ik gelijk al gemaakt. Dit was HET moment om eindelijk, na bijna 3 jaar, weer af te reizen naar Nederland. Op zulke momenten besef je hoe belangrijk familie is en hoe erg je elkaar nodig hebt. Zeker in moeilijke tijden. Diezelfde middag boekten we onze tickets om een week later naar Nederland te vliegen. Ook al was de aanleiding minder leuk, we maakten ons klaar voor onze eerste vlucht naar Nederland om de feestdagen door te brengen met al onze geliefden.

Benieuwd naar hoe wij ons eerste bezoek in Nederland hebben ervaren?
Volg ons dan via Facebook en/of Instagram. Binnenkort delen we het vervolg van ons eerste bezoek aan Nederland.

Wil je ook op de hoogte blijven van al het moois van onze B&B en de omgeving?
Volg ons dan op Casa La Calera Facebook en/of Instagram

EersteVluchtjpg
12. ONS LICHTPUNTJE

Het is weer tijd voor een nieuwe blog, want hoeveel kan er in een korte tijd veranderen en gebeuren. De wereld staat op zijn kop en we leven momenteel in een hele bizarre tijd. Wij niet alleen, maar eigenlijk iedereen. Per land of regio zijn echter wel degelijk hele grote verschillen zichtbaar met betrekking tot het Corona-virus. Spanje is hard geraakt en dit heeft het dagelijkse Spaanse leven op zijn kop gezet. Vanaf 13 maart zitten we al ‘opgesloten’ in ons huis aan de voet van de berg, waar al 3 weken een grote grijze wolk omheen lijkt te hangen. Helaas volgde er vreselijk verdrietig nieuws, 2 dagen nadat wij ons mooie bericht over onze grote droom deelden. Een van de belangrijkste personen binnen onze directe familiekring in Nederland is ernstig ziek geworden (geen Corona). De mensen die ons kennen weten inmiddels hoe het met onze persoonlijke situatie gesteld is en welke impact dit momenteel heeft. Plotseling verdween de aarde onder onze voeten en waren we compleet verslagen. Ver van onze familie, waar we nu het liefst bij willen zijn, kijken we vanaf de zijlijn machteloos toe. Waar we eerst nog heel erg blij en enthousiast waren over onze nieuwe toekomstige droomplek, was deze euforie maar van hele korte duur. Het effect van het Corona-virus had nog niet eens de tijd gehad om bij ons in te dalen, of het volgende vreselijke nieuws raakte ons alweer als een donderslag bij heldere hemel. Na ons eerste jaar in Spanje, dat we sowieso al als heel pittig hebben ervaren, zijn deze laatste ontwikkelingen nauwelijks met een pen te beschrijven. Het voelt soms alsof we met onze ziel onder onze arm lopen en er zijn zeker momenten dat we ons serieus afvragen of het ons dit nu allemaal wel waard is. Het is nog steeds heel moeilijk, maar we zijn inmiddels van mening dat opgeven geen optie is. We zijn niet zover gekomen om bij de pakken neer te gaan zitten en nu alsnog de handdoek in de ring te gooien. Dat doen we dus ook niet. Althans, nog niet in ieder geval. 

We proberen op dit moment zo positief mogelijk te blijven en ons te focussen op de dingen die we op dit moment wel nog kunnen doen, want dat zijn er namelijk niet heel veel. Onze bewegingsvrijheid is erg beperkt. We hebben geen hond die we even kunnen uitlaten. Boodschappen doen moet verplicht alleen en in de dichtstbijzijnde supermarkt. Dit is nogal een uitdaging, aangezien sommige buurtsupers maar over een heel beperkte voorraad levensmiddelen beschikken. We blijven in beweging door per dag een aantal keren extra de trap op en neer te lopen. We halen een frisse neus en strekken onze benen door een klein wandelingetje te maken. Welgeteld is dat een paar honderd meter lopen om een blik op het zwembad te werpen en te controleren of het nog niet is overgelopen door alle regen die de afgelopen 3 weken gevallen is. Of we nemen een kijkje op de parkeerplaats om te kijken of onze auto nog niet is weggespoeld.

Het enige wat we wel konden doen en hebben gedaan is achter de schermen verder werken aan onze droom en de website, waaraan we voor de Corona situatie ook al heel hard gewerkt hebben. Ondanks deze rare tijd waar we nu allemaal in leven en de onzekerheden waar we mee te maken hebben voelt het heel dubbel, maar vinden we het nu toch de hoogste tijd om onze nieuwe toekomstige plek met iedereen te delen.
Een unieke plek die het lichtpuntje moet zijn aan het eind van een donkere tunnel. Een plek om naar toe te leven en naar uit te kijken. Een plek die ons, en hopelijk straks nog veel meer mensen, ultieme rust en ontspanning gaat bieden. Een plek waar we hopelijk zo snel mogelijk onze zorgen kunnen laten varen, we weer kunnen opladen en kunnen genieten van de kleine dingen. Genieten van de dingen die normaal gesproken misschien niet meer zo opvielen en vanzelfsprekend geworden waren, maar die straks ineens enorm het verschil zullen maken in hoe iedereen weer opnieuw naar de wereld zal kijken. De wereld is veranderd en zal nooit meer hetzelfde zijn. Laten we hopen dat deze verandering ons allemaal heel veel liefde, hoop, kracht en positiviteit zal brengen. Stay safe & stay strong!

Wil je ook alvast even wegdromen en alles om je heen vergeten?
Kijk dan op www.casalacalera.com zodat je alvast kunt proeven van de sfeer en de rust.
We kijken erg uit naar betere tijden waarin we veel lieve mensen mogen verwelkomen op deze unieke plek!

10. EEN NIEUW JAAR; NIEUWE KANSEN!

Eind december, de feestdagen staan voor de deur. Door de lange zomer, meer aangename wintertemperaturen en het vele zonlicht voelt het heel raar dat de donkere dagen voor kerst gewoon zijn aangebroken; alhoewel het er nu, door een blik naar buiten te werpen, er toevallig wel verdacht veel op lijkt. Het komt al de hele dag met bakken uit de hemel vallen. Alleen Chris Rea herinnert ons met zijn kerstnummer eraan dat het tijd is om voor kerst naar huis te rijden. Waar we anders ieder jaar naar familie reden voor kerst, de ene keer naar Friesland en de andere keer naar Limburg, rijden we dit jaar helemaal nergens naar toe; we vieren onze eerste feestdagen met zijn tweetjes samen in Spanje!  

We kijken in deze periode van het jaar graag samen met jullie even terug naar het afgelopen jaar. Het was een bewogen jaar. Het was mooi, spannend, onzeker en soms frustrerend. Ook kwamen er gevoelens bovendrijven waarvan we niet eens wisten dat ze bestonden. Maar het was vooral een heel avontuur. Eentje waar we nog middenin zitten, want we zijn nog steeds niet op de plek waar we willen zijn. We zijn vooral heel nieuwsgierig waarnaar dit avontuur ons zal leiden en we staan te popelen om onze droom verder vorm te geven.
Het afgelopen jaar hebben we heel veel moeten regelen en er zijn nog steeds zaken die uitgezocht en geregeld moeten worden. Ons geduld is flink op de proef gesteld en inmiddels stellen we ons daar vooraf aardig op in. Alles kost tijd in Spanje. Heel veel tijd. Dat werd ons al snel duidelijk. We proberen ons er minder druk om te maken, want dat is wat ze hier ook doen en eigenlijk is dat stiekem heel fijn. 

De tijd vliegt! Waar staan we nu aan het eind van dit jaar ten opzichte van onze droom?
Inmiddels hebben we al aardig wat huizen bezichtigd waar we aan onze droom hadden kunnen bouwen en een aantal daarvan waren serieuze kanshebbers. Lekker binnenkijken, mooie ritjes maken en nieuwe plekken ontdekken. Helaas was er bij ieder huis een goede reden (meestal meerdere) waarom we kozen om er niet mee verder te gaan. We kunnen dit maar één keer doen, dus dan moet het wel de juiste keuze zijn. De verschillende redenen waren bijvoorbeeld geen eigen woonruimte, te weinig slaapkamers om te kunnen exploiteren, genoeg slaapkamers maar te weinig badkamers, geen zwembad, te afgelegen, een te uitdagende hobbelige of steile zandweg naar het huis of gewoonweg te veel investeringen die nodig waren waardoor geld verdienen bijna onmogelijk werd. 

Begin oktober kwamen we plotseling heel dichtbij. We hadden een mooi huis gevonden, bezichtigd en leuk contact met de eigenaresse opgebouwd die onze plannen ook interessant vond. We mochten er zelfs enkele dagen housesitten, terwijl de eigenaresse op familiebezoek naar Nederland ging. Wat hebben we genoten op die bijzondere plek. Het voelde voor ons als een vakantie in eigen land. Totale rust en ontspanning met op de achtergrond alleen het geluid van de wapperende palmboombladeren. Stiekem zaten we te fantaseren over hoe het zou zijn om… en hadden we besloten dat dit huis alles had om de verdere verkenning aan te gaan. Daarna gingen we met onze advocaat in gesprek om enkele juridische zaken uit te zoeken. Helaas kwam er een minder leuke verrassing uit de hoge hoed die wij allemaal niet voorzien hadden en ook niet konden voorkomen waardoor dit huis jammer genoeg geen realistische optie meer was. Dit was een grote teleurstelling en domper. We besloten om onze zoektocht weer voort te zetten en dat is dan ook wat we doen. 

In het nieuwe jaar gaan we geduldig, vol frisse en goede moed door met alles waar we mee bezig zijn. We hopen daarom dan ook dat 2020 ONS JAAR wordt!

We wensen iedereen die ons volgt, familie, vrienden en kennissen hele fijne feestdagen. Geniet ervan met elkaar! Feliz navidad y prospero año nuevo!


FOLLOW US

IG-Icon-blackjpg  FB-Icon-blackjpg


 
© 2018-2019 Deluza.com