'IF YOU CAN DREAM IT, DO IT!'


BLOG

Keer terug naar de blog
14.	BLOED, ZWEET EN TRANEN

Het is december en inmiddels is de winter ook in Spanje gearriveerd. Een periode die we persoonlijk liever overslaan. We kijken in deze tijd, wanneer de temperatuur richting de 10 graden kan dalen of soms zelfs nog lager, alweer uit naar de lente. Zeker nu het nog steeds pittige tijden voor ons zijn. Het lijkt soms alsof werkelijk niets ons ook maar meezit en we onszelf dan ook regelmatig afvragen waar we het allemaal nog voor doen. Er is genoeg stof om een bittere pil te kunnen schrijven of zelfs een tv-programma mee te vullen. De afleveringen van het programma ‘Ik Vertrek’ zijn er niks bij en onze avonturen zouden een ware opvolging van de serie ‘Chateau Meiland’ kunnen zijn. 


In onze vorige blog eindigden we met onze verhuizing naar Casa La Calera die plaatsvond eind juni/begin juli van dit jaar. We hadden er zo naar uitgekeken. Het toeslaan van Corona, het nieuws van Yvonne ‘s zieke moeder en de criminele praktijken van de buren in het complex van ons vorige huurhuis in Alcaucín maakten dat we helemaal klaar waren om te gaan verhuizen naar onze nieuwe plek. We konden wel wat positiviteit gebruiken. Wat we niet voorzien hadden was dat er een nieuwe roerige tijd voor ons aan zou breken. Een periode waarin we wederom met veel teleurstellingen zouden moeten dealen.


Het begon met het feit dat de eigenaren van La Calera maar weinig haast leken te hebben om te vertrekken toen we op de dag van de verhuizing bij het huis aankwamen. Het was een beetje een vreemde situatie, omdat we dit namelijk al zo lang met zijn allen hadden voorbereid. Het leek alsof de eigenaren hun halve inboedel nog moesten uitzoeken en inpakken. Onze inboedel stond overigens inmiddels al in de garage uitgestald en een deel stond naast hun spullen in de woonkamer opgestapeld. De eerste week verbleven we dus nog niet in het privéhuis, maar in een van de gastenappartementen. Er zijn natuurlijk slechtere plekken om te verblijven, dus we klaagden maar niet. We hadden inmiddels voor hetere vuren gestaan en dus probeerden we van de tijd gebruik te maken om een heel klein beetje op adem te komen voordat we straks weer opnieuw in een sneltrein zouden stappen.
Vijf dagen later verlieten de eigenaren alsnog het huis en konden we eindelijk aan de slag gaan. In dat eerste weekend kregen we hulp van Yvonne‘s nicht en haar man die in Spanje een opknappertje hebben gekocht en die een aantal dagen in het land waren om hun koopcontract te tekenen. Het was heel fijn om naast goed gezelschap ook even wat hulp te krijgen met het uitpakken van flink wat dozen en wat kleine klussen. Vanaf dat moment hebben we het druk gehad met ontelbaar veel klusjes, opknappen, herstellen, vervangen en natuurlijk de restyling van alle appartementen. Laten we het er op houden dat het erg nodig was. Onze prioriteit en focus lag vanaf de eerste dag op het klaarmaken van de appartementen. Ondanks Corona en alle restricties hadden we namelijk 2 boekingen in augustus (de rest van de boekingen waren door Corona geannuleerd). De druk lag hoog, maar wat keken we er naar uit om eindelijk gasten te mogen ontvangen. Een dag voordat onze eerste gasten aankwamen, waren we klaar met het eerste appartement. Moe maar voldaan heetten we ze, op gepaste afstand, van harte welkom en hebben we ze twee weken lang in de watten gelegd en verwend met onze heerlijke ontbijtjes. We hadden ons geen betere eerste gasten kunnen wensen. De twee weken vlogen voorbij en na het afscheid maakten we direct het appartement klaar voor onze volgende gasten die ook wederom bijna 2 weken in de villa verbleven. In de ochtend werden ze op het terras op hun wenken door ons bediend en overdag gingen ze op pad met de motor. Zodra de gasten weg waren ontpopten wij ons weer tot ware klushelden om in de appartementen en het privéhuis werk te verrichten. In de avond rustten we uit en genoten we zo nu en dan onder het gezelschap van de gasten met een lekker drankje onder de heldere sterrenhemel tijdens heerlijke zwoele zomeravonden. Ook deze tweede gasten verlieten ons weer na bijna twee weken. Voor ons was het een hele bijzondere ervaring, zeker ook door de Corona restricties die we moesten opvolgen, om nu eindelijk na zo’n lange voorbereiding gasten te mogen verwelkomen op deze unieke plek. De complimentjes vlogen ons die weken om de oren en het harde werken werd eindelijk beloond. We waren erg blij en trots op het resultaat. Het was hard werken, zeker in combinatie met de oneindig vele klusjes die we hadden gedaan en nog moesten doen, maar we deden het met heel veel voldoening en dat was veel waard.  


Daarna werd het helaas stil met betrekking tot boekingen en werden we achtereenvolgens geconfronteerd met problemen in het privéhuis wat enorm veel stress veroorzaakte. Zeker omdat we in onze hoofden ook veel bezig waren met de ziekte van Yvonne‘s moeder, alle ontwikkelingen rondom Corona, de reisrestricties, en het uitblijven van boekingen. Dit zorgde natuurlijk voor onzekere tijden en vragen wat er de komende tijd zal gaan gebeuren.


In september volgde er eindelijk weer een heel groot lichtpuntje aan het eind van de donkere tunnel. We kregen heel positief nieuws over de uitslag van de scan van Yvonne’s moeder. En omdat niemand weet wat de toekomst en het leven in het algemeen ons zal brengen en Corona ook zoveel onzekerheid gaf was het tijd om de knoop door te hakken. De familie besloot om een reisje naar Spanje te boeken. Om in deze moeilijke en uitdagende tijd niet bij elkaar te kunnen zijn en elkaar te kunnen steunen is vreselijk zwaar. De stress rondom veilig en überhaupt te kúnnen reizen bracht extra spanning met zich mee. Yvonne‘s zussen reisden half oktober voor 5 dagen naar Spanje af en een paar dagen later volgden Yvonne‘s moeder en haar man die 11 dagen in de villa verbleven. Het was een heel emotioneel maar bijzonder weerzien wat niet in woorden uit te drukken is. Toen het hele gezelschap eindelijk compleet was konden we pas met zijn allen echt een beetje gaan genieten en ontspannen. Ook al was het maar heel kort. Om met zijn allen samen te kunnen zijn was voor iedereen heel dierbaar en kostbaar. Helaas hoorde daar natuurlijk ook weer het onvermijdelijke afscheid bij wat heel moeilijk was, maar dit kon niemand ons meer afpakken. (Voor de goede orde: in Nederland gingen zij bij thuiskomst allemaal in de verplicht gestelde quarantaine.) Achteraf was dit precies het juiste moment voor het familiebezoek, want nog geen 4 dagen later zaten we weer in een plaatselijke en regionale lockdown die nog steeds van toepassing is. We mogen ons dorp niet verlaten zonder goede reden en ons wereldje is wederom heel klein geworden. 12 december volgt er weer meer nieuws, maar net als in Nederland zien de vooruitzichten met de feestdagen er niet heel florissant uit.


Inmiddels hebben we wel geleerd om niet meer te ver vooruit te kijken. We nemen de dagen zoals ze komen. Soms zit we in een up en dan weer in een down. We gaan door met de klusjes, groot en klein. Nu de restyling van de appartementen inmiddels is afgerond hebben we genoeg tijd om ook onze eigen plek gezellig te maken. Wel zo fijn als je toch geen kant op kunt. Natuurlijk gaat dit nooit zonder slag of stoot.
Zonder verder te veel in te gaan op de details, maar wel om enig idee te geven, hebben we een overzicht gemaakt van een aantal verrichte werkzaamheden en uitdagingen die wij de afgelopen maanden hebben getrotseerd:
  • Kapotte boiler #1; de loodgieter installeerde een nieuwe boiler; hij moest nog 3 keer terugkomen omdat het bleef lekken,
  • Kapotte boiler #2; dit keer zelf maar de installatie op ons genomen,
  • Lekkende afvoeren, kapotte en verkeerd aangesloten kranen en slechte voegen; alles zelf vervangen en gerepareerd,
  • Schilderen van het privéhuis; keuken, 2 kantoren, woonkamer, 3 slaapkamers wit geschilderd, omdat er bijzondere kleuren op de muren zaten,
  • Bosbrand op de berg naast ons huis,
  • Kapot waterfilter van waterpomp; loodgieter verving waterfilter van de waterpomp; hij moest nog 3 keer terugkomen omdat het bleef lekken, daarna ontstond lekkage in de hoofdaansluiting waarvoor de loodgieter wederom 3 keer moest terugkomen tot het verholpen was,
  • Vocht en lekkage in verschillende privé ruimtes; luchtschacht, kantoor en woonkamer; muur in woonkamer en kantoor los gestoken omdat de muur afbrokkelde; verzekering ingeschakeld die kwam inspecteren; x weken later kwam weer iemand van de verzekering de lekkage inspecteren omdat het rapport kwijt was; x weken later kwam een expert het lek opsporen door de muur open te breken; x weken later kwam een bevriende dorpsgenoot met collega het verder openbreken tot de verstopping gevonden was, omdat de verzekering er geen werk van maakte en de lekkage was verergerd; 1 dag heeft de verstopping van het riool open gelegen waarna het door een zuigwagen leeg gezogen zou worden, die vervolgens niet kwam; bevriende dorpsgenoot alle verstopping eruit heeft geschept en dat heeft 1 dag in privéruimte gelegen en is 1 dag later weg geschept en bij buurman met olijfgaard over de muur gegooid (goede natuurlijke bemesting); buurman met olijfgaard zag dat van een afstand gebeuren en sprak de bevriende dorpsgenoot er boos op aan,
  • Airco privé slaapkamer lekte; vervangen door nieuwe airco die ook lekte en daarvoor is een nieuwe afvoer naar buiten gemaakt waardoor deze niet meer lekte,
  • Diverse lekkages door hevige storm #1; lekkage in privé keuken, ramen, deur, washok en bijna overstroomd zwembad; alles geseald door klusjesman en zelf alles dicht gekit,
  • Diverse lekkages door hevige storm #2; lekkages in washok en kantoor en overstroomde woonkamer; alles geseald, dorpels geplaatst, regenpijp verlegd naar de straat door klusjesman, zelf alles dicht gekit,
  • Privéruimte, luchtschacht en kantoor hygiënisch gereinigd door klusjesman en geschilderd door schilder, rotte deur vervangen door klusjesman.

Honderden schroeven en pluggen, liters kit en lijm, emmers latex, blikken verf, hout, stekkers, schakelaars, meters elektra draad, tientallen lampen en peertjes zijn door onze handen gegaan. Maar ook liters zweet, vele tranen en soms ook een druppeltje bloed heeft er gevloeid om te komen tot waar we nu zijn. Paso a paso (stapje voor stapje) gaan we nog steeds vooruit en zorgen we ervoor dat we deze droomplek mooier en beter maken. Nog steeds. We hopen nog steeds dat het aan het eind van de rit allemaal niet voor niets is geweest, want die twijfel dwaalt natuurlijk regelmatig rond in ons hoofd. We gaan er nog steeds vanuit dat de aanhouder zal winnen!

Voor het nieuwe jaar blijven we sterk en hopen we op betere tijden en een goede gezondheid voor iedereen en dat alles weer een beetje meer ‘normaal’ wordt. Dat is onze wens voor ons en voor iedereen. Blijf gezond en sterk en geniet van de kleine geluksmomenten.


Mocht je de restyling van de appartementen graag willen zien? Neem dan een kijkje op onze website www.casalacalera.com.

13. PITTIGE TIJDEN IN SPANJE

Het is weekend en we gunnen onszelf een momentje van rust, of misschien meer een excuus om even niet te klussen, om weer eens terug te blikken, want er is nog zoveel wat we nog niet gedeeld hebben tijdens de periode van de lockdown. Als we erover nadenken hoeveel er gebeurd is dan moeten we namelijk inmiddels alweer behoorlijk graven hoe het ook alweer zat. Misschien is dat maar goed ook. Er zijn inmiddels zelfs serieuze overwegingen om in het najaar een boek te gaan schrijven. Hoe idyllisch, in een van de appartementen met een laptop op een typisch bruin gelakt Spaans tafeltje voor het raam met overweldigend uitzicht over de Spaanse Guadalhorce vallei met zijn meren en bergen en de lucht die iedere minuut anders kleurt. We weten niet of er dan überhaupt nog wel wat van dat schrijven komt. Maar goed. Eerst maar weer eens een terugblik naar de laatste periode in ons vorige huis in Alcaucín, nét voor onze verhuizing naar Casa La Calera in Teba.

Vrijdag 13 maart tekenden we, zoals velen zich wellicht nog herinneren, het contract voor Casa La Calera om vervolgens 1 april eindelijk te kunnen starten. Dezelfde avond werd echter de noodtoestand in Spanje uitgeroepen en ging Spanje in lockdown. Eerlijk gezegd waren we die weken zo druk bezig met alle juridische zaken en de afstemming ervan, dat we in ons hoofd de ontwikkelingen rondom de lockdown niet intensief hebben gevolgd. In de week die volgde kregen wij het trieste nieuws van Yvonne’s moeder die ernstig ziek bleek en waardoor we volledig van slag waren. De periode in lockdown was hierdoor een extra pittige en moeilijke tijd voor ons. Iets waar de meeste mensen in Nederland zich gelukkig geen voorstelling van kunnen maken. We hebben diepe dalen gekend, maar probeerden zo positief mogelijk te blijven. De ene dag lukte dat beter dan de andere. Het grijze en natte weer werkte ook niet echt mee aan een beter humeur.
Daarbij werd de verhuizing naar Casa La Calera in Teba van april naar mei uitgesteld en mei werd uiteindelijk eind juni. De eigenaren zaten net als iedereen ook vast en dus zochten we samen naar de beste oplossing voor ons beiden. Op dat moment verlangden wij inmiddels alleen nog maar meer naar onze nieuwe droomplek en keken ondanks alles toch uit naar de verhuizing als enig positief lichtpuntje. De situatie in ons tijdelijke huurhuis in Alcaucín werd namelijk met de dag grimmiger. Wie had ooit gedacht dat toen we in maart 2019 onze intrek namen in dit rustige complex in dit gemoedelijke Spaanse witte bergdorpje waar maar weinig gebeurde, wij plotseling in het middelpunt van een ware criminele bende terecht zouden komen?
Het begon allemaal in het najaar van 2019 toen een jonge Spaanse familie hun intrek nam in een leegstaand huis achter ons. Vanuit ons terras keken we recht op hun voordeur. Leuk, dachten wij, een beetje reuring in het blok aangezien veel huizen in het complex leegstonden. Op een aantal permanente Spaanse en Engelse bewoners na stond meer dan de helft van de huizen leeg en waren vrijwel allemaal eigendom van de bank. Een paar weken later volgden vrienden van het jonge gezin die drie huizen verder ook hun intrek namen. In het weekend was het een drukke boel met de hele familie en daar mocht iedereen gerust van meegenieten tot laat in de avond en zelfs nacht. Typisch Spaans, lekker rumoerig en ook de kindjes waren tot laat in de nacht nog wakker. Net voor de lockdown verhuisde het jonge gezinnetje weer en kregen daarbij hulp van een paar vrienden. Het tweede gezin bleef vervolgens achter en zij waren vaak alleen in de weekenden in het huis te vinden. Zo zagen we op een saaie, regenachtige zondagmiddag plotseling een nieuwe man met drie kinderen en een hond bij het laatste huis van het blok en in de periode die volgde was het een komen en gaan van mannen, vrouwen en kinderen en we konden het niet meer echt volgen waar al die nieuwe mensen zo ineens overal vandaan kwamen.
Tijdens ons dagelijkse luchtrondje naar de parkeerplaats een paar dagen later spraken we onze Engelse buurman die verantwoordelijk is voor het onderhoud van het complex. Hij vroeg of we toevallig iets opgemerkt hadden. Opgemerkt? Met een verbaasde blik keken we hem aan toen hij vertelde dat we krakers in het complex hadden. Waren we zo naïef geweest dat we niets hadden gemerkt? Het was meer het idee dat zoiets toch nooit in zo’n idyllisch bergdorp zou kunnen gebeuren!
Vanaf dat moment gebeurden er de meest rare dingen. ’s Nachts, maar ook op klaarlichte dag. Ons huis was precies in het midden van het complex gesitueerd en we hadden daardoor zicht op vrijwel alle huizen die gekraakt waren. Op onze logeerkamer, die inmiddels was omgedoopt tot uitkijkpost, hielden we vanaf dat moment het rolluikje op een kier geopend. De onschuldige Spaanse families waren ineens niet zo onschuldig meer. Ook de voormalige buurman kwam zo nu en dan toch ineens weer langs en ging dan ook zijn oude huis binnen, waar een paar weken later zijn vriend, de verhuizer, zijn intrek nam. Er werd gekraakt, ingebroken en gestolen, met electriciteitskastjes gesjoemeld, met wietplanten gesjouwd en af en toe flink gediscussieerd en geschreeuwd over en weer. Er kwamen te veel en te vaak vage mannetjes die zelfs ’s nachts met hun zonnebril op rondliepen. Midden in de nacht haalden ze elkaar op en vroeg in de ochtend werden ze weer thuisgebracht. Er vonden nachtelijke fluisterende gesprekken aan het keukenraam plaats en ook overdag was het een komen en gaan van mensen. Regelmatig kwam er een auto van de Guardia Civil (een Spaanse politie-eenheid met militaire functies, vergelijkbaar met de Nederlandse Koninklijke Marechaussee) langsrijden om de boel te controleren wat voor ons dan weer een geruststellende gedachte was. De politie en Guardia Civil waren op de hoogte van de situatie, maar konden helaas niet veel doen omdat volgens de wetgeving krakers bepaalde rechten hebben en ze niet zomaar uitgezet konden worden. Wij probeerden zoveel mogelijk ‘neutraal’ te blijven en bleven iedereen netjes groeten. We dachten alleen maar dat we ze zo lang mogelijk te vriend moesten houden, totdat we eindelijk zouden kunnen verhuizen. Zo snel mogelijk weg hier, was inmiddels het doel! Ondertussen hadden we regelmatig whatsapp verkeer met onze Engelse buurman die ons bijna dagelijks om een update vroeg van de situatie, zodat hij dit in zijn logboek voor de politie kon vastleggen. Door de bank werden extra veiligheidsdeuren geplaatst bij alle leegstaande huizen en door de bewoners werden alarmen en hier en daar wat camera’s geïnstalleerd. Ook ons huis moest eraan geloven en onze huiseigenaar liet door een beveiligingsbedrijf een alarm plaatsen en er kwam een groot plakkaat bij de deur waar ‘Securitas’ op stond. De hele situatie was voor ons op dat moment sowieso al behoorlijk zorgelijk met al het nieuws vanuit Nederland en de Corona brandhaard waar Yvonne’s zieke moeder zich zowat middenin bevond. We deden al bijna geen oog dicht, maar dit maakte onze slapeloze nachten alleen nog maar erger. We voelden ons niet meer echt veilig en sliepen met een stoel onder de deurkruk. Dat gevoel was terecht en werd op een ochtend bevestigd. Terwijl wij nietsvermoedend ons ochtendritueel doorliepen en fris gedoucht onszelf weer oppepten voor een nieuwe dag, die er weer net zo saai uit zou zien als alle andere dagen tijdens de lockdown, keken we nietsvermoedend uit het raam. Het stond vol met politieauto’s met grote, gemaskerde mannen van de Guardia Civil die met hun armen over elkaar duidelijk stonden te wachten op iets. Er was die ochtend een serieuze en vooraf geplande inval gedaan door de Guardia Civil. Via het half openstaande rolluikje aan de achterzijde zagen we alles gebeuren en zagen we dat onze vorige achterbuurman en de mannen die daarna de huizen ‘bewoond’ hadden in de boeien werden geslagen en werden afgevoerd. Inmiddels waren alle bewoners op de hoogte van het hele schouwspel dat zich recht voor onze deur had afgespeeld en spraken we elkaar die middag allemaal uit over hoe opgelucht we waren dat ze waren opgepakt. De dagen die volgden moesten we afwachten of de mannen zouden terugkeren. Ze zouden voorkomen bij de rechter en afhankelijk van de uitspraak zouden ze worden vastgehouden of vrijgelaten. Het bleef stil. Godzijdank. Langzamerhand keerde de rust terug in het complex en raakte iedereen weer een beetje gewend aan wat extra rust en bewegingsvrijheid. Ook de lockdown liet namelijk inmiddels een beetje meer beweging toe. Wat een verademing was dat! Net op het moment dat het allemaal weer normaal leek, keerde een van de gearresteerde mannen terug. Zijn vrijlating moest natuurlijk gevierd worden. De hele familie kwam op visite voor een groot avondmaal en tassen vol met eten en drank werden het huis ingesleept.
Van onze lieve Spaanse buren kregen we een filmpje van YouTube doorgestuurd waarin de arrestatie werd belicht en daarin werd gesproken over een grote bende die actief was in de omgeving van Alcaucín. Ze zouden veel leegstaande huizen hebben leeggeroofd en de gestolen waar hebben doorverkocht. De reportage maakte ook melding dat deze bende ook actief was in de drugshandel en betrokken was bij het kweken en verhandelen van onder andere wiet. Het was ons inmiddels al duidelijk dat onze zogenaamde ‘nieuwe’ buren geen lieverdjes waren. Gelukkig keerden de overige krakers en criminelen niet meer terug. De dreiging bleef echter, omdat door de lockdown steeds meer Spaanse gezinnen moeite hadden om rond te komen en het aantal kraken nam toe. Zo ook in ons rustige bergdorpje.
We waren dan ook deels opgelucht toen een verdere versoepeling van de lockdown restricties werd aangekondigd. Dat betekende dat wij met de eigenaren van La Calera konden afstemmen wanneer wij naar Teba zouden kunnen verhuizen. Voor ons kon het niet snel genoeg zijn en na afstemming met de eigenaren werd de magische datum 1 juli afgesproken. We konden eind juni met een klein deel van onze inboedel van Alcaucín naar onze nieuwe thuisplek afreizen. Onze overige bezittingen, die meer dan 1,5 jaar in opslag hadden gestaan, hebben we diezelfde middag ook meteen verhuisd. Na een dag hard zwoegen stond onze hele inboedel bij onze nieuwe casa. We hebben inmiddels al het een en ander uitgepakt, maar er zit nog steeds heel veel in dozen. Daarover vertellen we graag een volgende keer meer. De tijd vliegt en dat is goed, want het zorgt ervoor dat we vooruitgaan… ­­op naar betere tijden.

Voor degene die het nog niet gezien heeft, neem gerust een kijkje op onze website www.casalacalera.com. Momenteel leggen we de laatste hand aan de restyling van de appartementen en dan delen we ook snel nieuwe foto’s met iedereen.


FOLLOW US

IG-Icon-blackjpg  FB-Icon-blackjpg


 
© 2018-2019 Deluza.com