'IF YOU CAN DREAM IT, DO IT!'


BLOG

Keer terug naar de blog

Teba, Andalusië, 10 januari 2022.

De keerzijde van emigreren is en blijft toch wel dat je veel dierbaren achterlaat. Lieve familie, vrienden, kennissen en buurtjes. Het liefst zou je ze allemaal in een doosje stoppen en meenemen. Was het maar zo’n feest. Voor de emigratie was een van mijn (Yvonne) grootste angsten dat er iets ergs met een dierbare zou gebeuren en we vanwege de afstand ergens niet bij kunnen zijn. Het klinkt misschien raar, maar om die reden hou ik vaak rekening met erge dingen die kunnen gebeuren om mezelf op die manier te beschermen.

Vlak na het tekenen van ons contract voor deze unieke plek en de lockdown die in Spanje vanwege het Corona virus werd afgekondigd, kregen we heel verdrietig nieuws. Mijn moeder was plots ziek. Kanker. Mijn grootste angst werd dus snel werkelijkheid en de grond zakte onder mijn voeten weg. Ik had dit namelijk al eens meegemaakt en dat heeft achteraf gezien toch wel de nodige littekens achtergelaten. Ik verloor mijn vader aan kanker toen ik nog maar 9 jaar was. Hij was toen 40. Na het verlies van mijn vader ontstond er tussen mijn moeder en mij een bijzondere band. Ik was een nakomertje en mijn oudere zussen hadden nog net niet het nest verlaten. Mijn moeder en ik waren op moeilijke momenten vaak op elkaar aangewezen. Dus dat dit gebeurde, zo onverwacht, viel ons zwaar op ons dak.

Door alle reisrestricties en onzekerheden rondom het virus besloten we om op dat moment niet naar Nederland af te reizen. Ook familie adviseerde ons om in Spanje te blijven. Op dat moment hadden we ook nog geen officiële Spaanse residencia (het bewijs dat je officieel inwoner van Spanje bent). Hierdoor bestond de kans dat bij eventueel sluiten van de grenzen we niet meer terug naar Spanje zouden kunnen. Dat betekende dat ik op dat moment er niet voor mijn moeder kon zijn en ik kon haar alleen op afstand een hart onder de riem steken.   

Inmiddels zijn we bijna 2 jaar verder en tot nu toe zijn mijn moeders behandelingen steeds succesvol geweest. Deze volgden elkaar op met korte periodes van rust, controles van bloed prikken en scans om te bepalen of er weer een nieuwe behandeling nodig was. Ook in Spanje leefden we, tussen het komen en gaan van gasten, van 6 weken naar 6 weken in de hoop dat het nieuws goed was en mijn moeders gezondheid stabiel en onder controle bleef. Iedere keer zoveel spanning te voelen is zwaar en brengt onbewust toch de nodige dosis stress met zich mee. Inmiddels had ik, sinds onze emigratie naar Spanje, al aan den lijve ondervonden dat stress de meest slechte trigger voor mijn eigen gezondheid is geworden. Mijn eigen momenten van rust en ontspanning zoeken en vooral nemen zijn essentieel om mijzelf staande te houden. Best uitdagend met het runnen van een B&B en ook nog grafische opdrachten voor mijn eigen bedrijf ernaast te doen.

Tussen mijn moeders behandelingen door besloten zij en haar man toch een aantal keren naar ons af te reizen. Ondanks dat het hun eigen keuze was, voelde ik daarover een bepaald schuldgevoel dat ik mijn zieke moeder in tijden van Corona zo’n reis liet maken. Ze keek er iedere keer zo naar uit. Niet alleen het samenzijn met ons, maar ook de ruimte en rust, natuur en mooie uitstapjes die we samen maakten. Kortom, even alles vergeten en het hoofd leegmaken. Het leverde ons allemaal bijzondere herinneringen op om nooit te vergeten. Dagen met gouden randjes.

TurenInDeVertejpg

Haar laatste tripje naar Spanje verliep helaas minder zonnig dan gehoopt. De kanker had haar dit keer niet alleen fysiek, maar ook mentaal helemaal in zijn greep. Ook al hadden we haar zo’n fijne vakantie gegund, dit keer was het heel anders. Op een of andere gekke manier was ik dankbaar dat ik er nu ook eens voor haar kon zijn. Op afstand kun je iemand nauwelijks steunen. Ik voel(de) me vaak schuldig dat alle zorg op de familie neerkomt en ik daar geen onderdeel van kan zijn en niet aan kan bijdragen. Nu ze bij ons in Spanje was, kon ik er voor haar zijn, een luisterend oor bieden, een bemoedigend woord geven, haar knuffelen, met haar lachen, of we lieten samen een traantje als dat nodig was.
Na bijna twee weken waren we denk ik allemaal ‘opgelucht’ dat ze weer veilig terugging naar haar vertrouwde omgeving. Onze plek biedt veel ruimte en rust voor je hoofd en je lichaam, maar kan in moeilijke situaties ook echt wel een spiegel voorhouden en extra confronterend zijn. Ook dat is iets wat we zelf al ervaren hebben. Het afscheid was zoals altijd heel moeilijk, maar ze ging weer veilig naar huis. Vanaf dat moment deed ze er alles aan om het weer wat zonniger te gaan zien.

En toen was het ineens december. We hadden inmiddels al besloten dat we wederom voor het derde jaar met de feestdagen in Spanje zouden blijven. Ondanks dat we niet zoveel met de feestdagen hebben, zou het weer geen kerst met familie in Nederland worden. We waren er inmiddels ook wel aan gewend, maar het is niet altijd leuk om dat soort keuzes te maken. Wel zijn het bewuste keuzes om het hier zo lang mogelijk vol te kunnen houden en onze kosten in deze uitdagende Corona tijd op die manier zo laag mogelijk te houden. Gelukkig hebben we deze zomer onze familie na 2,5 jaar eindelijk allemaal op onze fantastische plek mogen verwelkomen. Om die reden was het voor ons oké om nu in Spanje te blijven.
December was nog maar net begonnen en net toen het met mijn moeder ook weer de betere kant op leek te gaan, ging het toch ineens mis. Ze werd in het ziekenhuis opgenomen. Zelf kreeg ik ineens een vervelend onderbuikgevoel en mijn lijf gaf inmiddels ook signalen, alsof ik aanvoelde dat er iets niet goed was. Voor het eerst sinds onze emigratie naar Spanje, wat nu bijna 3 jaar geleden is, had ik het gevoel dat ik naar Nederland moest. En wel NU meteen!
Familie adviseerde mij om nog even te wachten op meer duidelijkheid over mijn moeder. Ook waren de Corona bezoekmaatregelen in de ziekenhuizen op dat moment weer aangescherpt en dus volgde ik het advies van familie op om te wachten op meer duidelijkheid. Maar die kwam er niet. Dat er iets moest gebeuren dat was duidelijk en de artsen besloten een week later dat een operatie noodzakelijk was.

Ondanks dat ik vanaf het begin na onze emigratie altijd al rekening hield met iets ergs dat kan gebeuren, deed ik dat nu ook en die stress van die onzekerheid gierde door mijn lijf. Ik voelde zoveel gemixte gevoelens, emoties, angst en onzekerheid, mentale worstelingen en letterlijk fysieke pijn. Het was allemaal aanwezig en alles leek compleet nutteloos.
­De dag van mijn moeders operatie heeft de hele familie zowat alle kaarsjes gebrand die ze ook maar hadden. Ook ik grijp op zulke momenten naar dit soort ‘bijgelovigheden’ en doe ineens schietgebedjes in de hoop dat dat ook maar enigszins iets brengt.
Terwijl wij ons die ochtend bezighielden met onnozele dingen voor de afleiding om de ochtend wat door te komen, kwam nog geen 1,5 uur later het goede bericht dat de operatie geslaagd was. Godzijdank! Mijn moeder had een engeltje op haar schouder gehad, misschien wel 2 en alle kaarsjes en schietgebedjes hadden geholpen. De ergste stress en spanning zakte gelukkig langzaam wat weg. De details zouden we later die dag horen, maar mijn beslissing had ik gelijk al gemaakt. Dit was HET moment om eindelijk, na bijna 3 jaar, weer af te reizen naar Nederland. Op zulke momenten besef je hoe belangrijk familie is en hoe erg je elkaar nodig hebt. Zeker in moeilijke tijden. Diezelfde middag boekten we onze tickets om een week later naar Nederland te vliegen. Ook al was de aanleiding minder leuk, we maakten ons klaar voor onze eerste vlucht naar Nederland om de feestdagen door te brengen met al onze geliefden.

Benieuwd naar hoe wij ons eerste bezoek in Nederland hebben ervaren?
Volg ons dan via Facebook en/of Instagram. Binnenkort delen we het vervolg van ons eerste bezoek aan Nederland.

Wil je ook op de hoogte blijven van al het moois van onze B&B en de omgeving?
Volg ons dan op Casa La Calera Facebook en/of Instagram

EersteVluchtjpg

Eindelijk weer eens een momentje voor het schrijven van een nieuwe blog.

Het is voor mij, Yvonne, ook altijd weer een moment van bezinning. Ook nu sta ik weer even stil bij het feit dat we inmiddels al twee jaar in Spanje wonen. Twee jaar! Madre mía! Zelfs in Spanje, waar bepaalde zaken voor ons Nederlanders in een slakkentempo gaan, vliegt de tijd ondanks Corona en nog veel meer gekkigheid razendsnel voorbij. Het is niet altijd goed om te veel bij bepaalde zaken stil te staan, zeker niet als het veel energie vreet. Maar soms is het toch even goed om te doen. Even letterlijk stilstaan, rondkijken en onszelf in de arm knijpen en ook te beseffen: ja, we zitten hier (nog) gewoon! Kijk dan even!
Zelfs na twee jaar gebeurt het nog regelmatig dat we door zo’n moment gegrepen worden. 

In onze blogs van de afgelopen twee jaren hebben we veel gedeeld over ons grote avontuur rondom de emigratie en het opzetten van onze Casa Rural (Bed & Breakfast) in Spanje. Uit eigen ervaring weten we dat veel mensen nieuwsgierig zijn en zich bepaalde zaken afvragen. Zelf zijn we net zo nieuwsgierig aangelegd. Wij genieten daarom ook nog altijd van de afleveringen van het tv-programma ‘Ik vertrek’. Tijdens de eerste periode in lockdown van Corona in Spanje hebben we zelfs alle seizoenen van het programma teruggekeken. We genoten op dat moment even van andermans leed. Heel erg, maar waar. We vergaten op die manier heel even al onze eigen ‘troubles’.
Ook het nieuwe seizoen hebben we weer trouw gekeken. We staan echter wel versteld van wat we eigenlijk te zien krijgen. Of beter gezegd, wat we vooral NIET zien. Hoe leuk het programma ook is, volgens ons geeft het vrijwel toch vaak een totaal vertekend beeld van de realiteit en Corona lijkt soms in geen velden of wegen te bekennen. Heel bijzonder. We zijn van mening dat zo’n avontuur niet simpelweg in een aflevering te vangen is. We zijn tot de conclusie gekomen dat we zelf inmiddels een heel seizoen hadden kunnen vullen met alles wat er inmiddels op ons pad is gekomen. We vragen onszelf ook wel geregeld af hoe we het allemaal volhouden. Opgeven is eigenlijk geen optie. Tenminste nog niet.


Daarom leek het ons interessant om via social media te vragen wat men nu nog van ons wil weten. Van eenvoudige vragen tot diepgaande vragen waar we toch even wat langer over moesten nadenken om deze te kunnen beantwoorden. Leuk, maar soms ook heel confronterend.  

IMG_3205jpg


Ask us (almost) anything!

• Hoe gaat het met de heimwee? Het lijkt me toch een stuk moeilijker in deze tijd met Corona en op en neer vliegen niet even snel kan. 

We hebben allebei niet echt heimwee gehad. Ik had bedacht dat ik het eerste jaar in Spanje wilde doorbrengen zonder terug naar Nederland te vliegen, als een soort van test. Nou, dat is meer dan gelukt. We vertrokken eind februari 2019 en al snel volgde er twee keer familie in mei, augustus en november dat jaar. Die bezoekjes gaven een heel fijn gevoel en waren ook echt momenten om naar uit te kijken. Daarnaast besloten we ook uit financieel oogpunt de hand op de knip te houden en niet zomaar naar Nederland te vliegen. We wisten niet hoe lang onze zoektocht naar onze droomplek nog zou duren en welke investeringen we daarvoor nog zouden moeten doen. Door Corona konden we het afgelopen jaar nog veel lastiger terug naar Nederland en dat is om die reden ook nog steeds niet gebeurd. We hebben nu een groot deel van de familie al twee jaar niet meer gezien en dat valt ons op sommige momenten heel erg zwaar. Zeker als het even tegen zit. Gelukkig is communiceren tegenwoordig heel makkelijk, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken met een fysieke knuffel. De restricties rondom het reizen maken alles nu nog veel moeilijker en dat is soms wel frustrerend. De optie om voor een paar tientjes even op en neer te vliegen zit er momenteel gewoon niet in en dan is Spanje ineens toch wel ver weg van Nederland. 


• Wat missen jullie buiten knuffelen met familie en vrienden en het typische Nederlandse eten het meest? 

Het zijn met name luxeproblemen die met keuze & variatie, gemak, comfort en een bepaalde vanzelfsprekendheid te maken hebben. We missen het meest het gemak van bepaalde zaken die in Nederland een stuk makkelijker zijn dan in Spanje. Dit heeft ook vaak met afstand en bereikbaarheid te maken. Bijvoorbeeld iets online bestellen. Vandaag besteld, morgen in huis, dat bestaat hier niet. Het duurt allemaal wat langer en aangezien we niet een heel duidelijk adres hebben is het voor ‘Pieter Post’ daarom soms wat lastiger. Ze nemen soms niet eens de moeite om een adres te zoeken als het te ingewikkeld wordt.
Of bijvoorbeeld even naar de bouwmarkt, omdat je net dat ene schroefje niet hebt. We wonen een klein uurtje het binnenland in waar alles wat meer ‘back to basic’ is en we voor dat soort zaken de grote stad richting de kust moeten opzoeken. Voordeel is wel dat we daar dan altijd weer een ‘uitje’ van proberen te maken.
Daarnaast hebben we in de winter ook wel de thermostaat van de centrale verwarming gemist. Het gemak en comfort om de thermostaat omhoog te draaien. Spaanse huizen zijn over het algemeen niet voorzien van centrale verwarming en de huizen zijn ook slecht of niet geïsoleerd. Het is in Spanje heel normaal om in de bouwmarkt een klein rond tafeltje te kopen waaronder je een ‘brasero’ (elektrisch straalkacheltje) plaatst met een tafelkleedje eroverheen en de hele familie met de benen onder het kleedje rondom het tafeltje zit. Die hebben wij dan niet, maar wij maken gretig gebruik van onze elektrische kacheltjes, of zo nu en dan steken we voor de gezelligheid de open haard aan. Elektriciteit is helaas ook nog eens vrij duur dus in de wintermaanden rijzen de stookkosten nogal flink de pan uit.  


• Redden jullie het financieel nog?  

Vooraf hadden we een duidelijk doel en plan. We hadden onszelf uiterlijk een jaar de tijd gegeven om te zoeken naar een locatie voor onze plannen voor onze Casa Rural (Bed & Breakfast). Een jaar nadat we in Spanje arriveerden tekenden we het contract voor Casa La Calera. We hebben dit pand niet gekocht, maar we huren het. Om die reden was onze zoektocht nogal een uitdaging, omdat die huurconstructies gewoonweg bijna niet of lastiger te vinden zijn. We hadden vorig jaar meteen kunnen starten met de business, ware het niet dat direct na het tekenen van het contract Corona als een bom insloeg. Iets wat niemand zag aankomen. Niet hoe lang het ging duren en helemaal niet wat daarvan de consequenties zouden zijn. Alle bestaande boekingen van vorig seizoen zijn om die reden geannuleerd. We mochten nog net twee keer gasten en een verdwaalde wandelaar verwelkomen en in de watten leggen. Maar dat was het dan ook. Ook hadden we vooraf nog een rampscenario uitgetekend met een minimaal aantal boekingen. Dat rampscenario werd nog slechter, want er waren vrijwel geen boekingen. 2021 zou dan zeker succesvol moeten worden, maar er is nog steeds grote onzekerheid over de ontwikkelingen rondom corona en alle restricties. Financieel is het daarom erg uitdagend. Ondanks die onzekerheid en onwetendheid weten we toch steeds kleine stapjes vooruit te maken. We doen alles goed overwogen en doordacht en proberen financieel verstandige keuzes te maken.

Daarnaast heb ik, Yvonne, het geluk dat ik vrijwel direct in Spanje als autonomo (zzp’er) ben geregistreerd. Ik genereer inkomsten met mijn eigen bedrijf CUP Design, als grafisch vormgever. Daarnaast ontvang ik nu in deze crisissituatie een klein beetje steun van de Spaanse overheid. Het is niet veel, maar alle beetjes helpen.
Patrick zijn inschrijving als autonomo voor de Casa Rural kon pas later plaatsvinden nadat de noodsituatie was afgekondigd, waardoor hij helaas niet in aanmerking komt voor deze steun.  

Begin van dit jaar hebben we besloten dat we voor de verdere ontwikkeling van onze droom echt dit seizoen zullen moeten afwachten. Het zal erop of eronder worden voor ons. Aan het eind van het seizoen zullen we de balans op moeten maken. Dat besef was even een zware dobber. We willen natuurlijk niet (zomaar) terug naar Nederland. Zeker niet omdat de weg om hier te komen vrij zwaar was en we voor ons gevoel nog niet eens zijn begonnen. We hebben er zoveel voor gedaan en gelaten dat het heel erg jammer en vooral ongelofelijk triest zou zijn als we na het seizoen de stekker eruit moeten trekken. Voor nu parkeren we die gedachten en hopen we natuurlijk dat de verbetering van deze situatie rondom Corona snel komt.  


• Hoe is jullie werksituatie nu? Is deze anders dan de planning was? 

Corona heeft duidelijk voor iedereen heel veel roet in het eten gegooid. Ook voor ons. Onze planning ziet er weldegelijk heel anders uit dan verwacht. We hebben ons vanaf het begin af aan flexibel moeten opstellen anders red je het niet. Als je het ene moment dit bedenkt, kan het een uur later totaal anders zijn. We maken van de nood een deugd en gebruiken deze tijd ook heel goed om juist dingen te doen die we anders nooit hadden kunnen doen. Zo was Casa La Calera echt toe aan een nieuwe frisse wind en flinke upgrade en daar zijn we nog steeds druk mee bezig. Er is hier iedere dag wel iets te zoeken om te doen en te verbeteren. De appartementen hebben we vrijwel meteen onder handen genomen. Patrick houdt zich nu voornamelijk bezig met heel veel klussen in en rondom het huis.

Daarnaast ben ik bezig met grafische opdrachten voor opdrachtgevers in Nederland die mij daarvoor inhuren. Als het rustig is met werk dan klussen we samen.  


• Mogen jullie toeristen/gasten ontvangen?

We hebben natuurlijk meerdere periodes gehad dat we niemand mochten ontvangen, omdat we als toeristische accommodatie dicht moesten. Later gebeurde dat nog een keer, omdat het dorp op slot moest door de vele besmettingen. We mochten toen twee keer een dikke maand niet uit het dorp zonder geldige reden of papier met geldige reden op zak. Dit was niets in vergelijking met de eerste lockdown in maart 2020 in ons vorige huis waardoor we niet eens het huis mochten verlaten. 

Momenteel mogen we gewoon toeristen ontvangen. Het gekke is dat als er een vliegtuig zou landen met toeristen, deze gewoon bij ons mogen logeren. Als er iemand buiten de provincie Andalusië naar ons wil komen, dan mag dat vervolgens niet omdat de provinciegrenzen nog gesloten zijn. We hebben gemerkt dat veel mensen redelijk vindingrijk zijn geworden en een beetje hun eigen regels en waarheden verzinnen waardoor bepaalde zaken toch gebeuren. Daardoor stijgen de besmettingen weer en worden regels weer strenger. Een hele kromme situatie dus.


• Wat heeft het avontuur jullie als mens in positieve zin gebracht? Iets wat je nooit gedacht had en in elk geval niet zou hebben ervaren als jullie niet geëmigreerd waren.  

Dat is een hele lastige vraag om te beantwoorden. We weten niet wat onze toekomst in Nederland ons zou hebben gebracht. Zeker nu in deze Corona-tijd. Ik denk wel dat we erachter zijn gekomen dat we nog sterker zijn dan we dachten. Het is echt niet altijd makkelijk, ook zeker samen niet. De uitdagingen en de tegenslagen zijn zo groot geweest en nog steeds houden we vol. We hebben ook niet echt een andere keuze. Opgeven is geen optie. Er zijn zeker dagen dat we het niet meer zien zitten en ons afvragen waarvoor we het allemaal nog doen. Meestal vinden we dan na 1 of meerdere minder goede dagen dan toch weer de moed om door te gaan. We peppen elkaar op.
Als we nu in Nederland een aflevering van ‘Ik Vertrek’ hadden gekeken met mensen die zo’n avontuur hadden beleefd als wij het nu ervaren hebben, dan hadden we tegen elkaar gezegd dat we de handdoek allang in de ring hadden gegooid. Nu wij zelf de hoofdpersonen zijn en hier daadwerkelijk dit avontuur leven en beleven, houden we nog steeds vol, zetten we nog steeds door, zijn we vastberaden en volhardend.  


• Met alle tegenslagen, de afstand tot dierbaren als de gezondheid niet goed gaat, 24/7 alleen op elkaar aangewezen zijn. Als jullie dit vooraf hadden geweten hadden jullie het dan weer gedaan?


Weer zo’n lastige en hypothetische vraag. Het is maar goed dat we vooraf niet altijd alles weten. Ik denk niet dat we het dan gedaan hadden. Maar als we het niet gedaan hadden, dan hadden we ons altijd afgevraagd; wat als … ? Ondanks alle tegenslagen, hobbels, slecht nieuws, flinke huilbuien en echtelijke ruzies en discussies die daarmee gepaard gingen, vinden we ons soms toch ook gewoon stoer dat we het samen gedaan hebben. Anderen hadden allang het bijltje erbij neergegooid. Voor ons beiden was dit van jongs af aan een droom om naar het buitenland te vertrekken en dat is ons gelukt. Nu willen we alleen nog dat het slaagt en succesvol wordt en het ook als een droom gaat voelen en we al het negatieve een beetje achter ons kunnen laten.  


• Zijn jullie, ondanks alle tegenslagen en de ziekte van Yvonne ’s moeder, echt gelukkig in Spanje?  

Geluk en gelukkig zijn is een breed begrip. Iedereen geeft dat begrip een eigen en andere invulling. Het eerste jaar was een onzeker jaar, omdat we totaal niet wisten waarnaar dit avontuur ons zou leiden. In het tweede jaar kwam daar nog een flinke schep bovenop en gaat voor ons de boeken in als een ongelofelijk zwaar jaar. Op alle vlakken. Dat ervaren we nog steeds zo. Natuurlijk Corona, maar vooral ook de ziekte van mijn moeder, zijn zaken waar we mee opstaan en mee naar bed gaan. Het geeft wel een behoorlijk rafelrandje aan dit grote avontuur. Helaas hoort het allemaal bij het leven en overkomt het je. Net zoals dit alles een trigger voor mijn eigen gezondheid is geweest. Ook dat is bijna een dagelijkse struggle en zoektocht. We zoeken daarin naar de beste manier om met alles om te gaan.
Door de emigratie en het leven in Spanje vinden we het geluk nu in andere dingen. In Nederland is men toch vaak meer met materialistische zaken bezig. Nu zijn het de simpele, kleine dingen die ons een geluksmomentje geven. Dat kunnen op een dag een of zomaar meerdere momenten zijn. Schijnt de zon, dan zijn we sowieso altijd blijer en hebben we al een gelukkig gevoel. En laat de zon hier nu toevallig net even wat meer schijnen dan in Nederland en voelen we ons daardoor vaker ‘gelukkig’. Over het algemeen zijn we gelukkig of ervaren een geluksgevoel als een combinatie van dingen redelijk goed gaan. Als het met onze familie goed gaat en als het met ons zelf goed gaat en als iedereen in goede gezondheid is, want uiteindelijk is dat het belangrijkste wat er is.


We vonden het leuk om eens wat dieper op de vragen die we kregen in te gaan. Het waren pittige, maar heel begrijpelijke vragen en altijd makkelijker om te stellen dan te beantwoorden. Iedereen is op deze manier weer iets meer van ons te weten gekomen. Het leven is gewoonweg niet zo simpel en zwart-wit. Het is maar hoe je zelf in het leven staat, wat er op je pad komt en hoe je daarmee dealt.   


Voor de komende maanden blijven we hoop houden op verbetering. Wij maken ons klaar om gasten te ontvangen die staan te popelen om ons eindelijk op te komen zoeken. We begrijpen dat we in een lastig pakket zitten met zijn allen en daarvoor hebben we een speciale Covid-19 garantie bedacht waardoor de drempel wellicht wat lager ligt en je gewoon de knoop kunt doorhakken om ons te bezoeken. We hopen dat de mensen die ons en deze geweldige plek in ‘real-life’ willen bewonderen dan ook daadwerkelijk gaan boeken. Alleen dan gaan we het redden!!! 

Dus ga naar onze website, bekijk de appartementen en de beschikbaarheidskalender en boek nu je droomplek bij ons bij Casa La Calera in het prachtige Andalusië. www.casalacalera.com

Hasta pronto!
Liefs van ons.

12. ONS LICHTPUNTJE

Het is weer tijd voor een nieuwe blog, want hoeveel kan er in een korte tijd veranderen en gebeuren. De wereld staat op zijn kop en we leven momenteel in een hele bizarre tijd. Wij niet alleen, maar eigenlijk iedereen. Per land of regio zijn echter wel degelijk hele grote verschillen zichtbaar met betrekking tot het Corona-virus. Spanje is hard geraakt en dit heeft het dagelijkse Spaanse leven op zijn kop gezet. Vanaf 13 maart zitten we al ‘opgesloten’ in ons huis aan de voet van de berg, waar al 3 weken een grote grijze wolk omheen lijkt te hangen. Helaas volgde er vreselijk verdrietig nieuws, 2 dagen nadat wij ons mooie bericht over onze grote droom deelden. Een van de belangrijkste personen binnen onze directe familiekring in Nederland is ernstig ziek geworden (geen Corona). De mensen die ons kennen weten inmiddels hoe het met onze persoonlijke situatie gesteld is en welke impact dit momenteel heeft. Plotseling verdween de aarde onder onze voeten en waren we compleet verslagen. Ver van onze familie, waar we nu het liefst bij willen zijn, kijken we vanaf de zijlijn machteloos toe. Waar we eerst nog heel erg blij en enthousiast waren over onze nieuwe toekomstige droomplek, was deze euforie maar van hele korte duur. Het effect van het Corona-virus had nog niet eens de tijd gehad om bij ons in te dalen, of het volgende vreselijke nieuws raakte ons alweer als een donderslag bij heldere hemel. Na ons eerste jaar in Spanje, dat we sowieso al als heel pittig hebben ervaren, zijn deze laatste ontwikkelingen nauwelijks met een pen te beschrijven. Het voelt soms alsof we met onze ziel onder onze arm lopen en er zijn zeker momenten dat we ons serieus afvragen of het ons dit nu allemaal wel waard is. Het is nog steeds heel moeilijk, maar we zijn inmiddels van mening dat opgeven geen optie is. We zijn niet zover gekomen om bij de pakken neer te gaan zitten en nu alsnog de handdoek in de ring te gooien. Dat doen we dus ook niet. Althans, nog niet in ieder geval. 

We proberen op dit moment zo positief mogelijk te blijven en ons te focussen op de dingen die we op dit moment wel nog kunnen doen, want dat zijn er namelijk niet heel veel. Onze bewegingsvrijheid is erg beperkt. We hebben geen hond die we even kunnen uitlaten. Boodschappen doen moet verplicht alleen en in de dichtstbijzijnde supermarkt. Dit is nogal een uitdaging, aangezien sommige buurtsupers maar over een heel beperkte voorraad levensmiddelen beschikken. We blijven in beweging door per dag een aantal keren extra de trap op en neer te lopen. We halen een frisse neus en strekken onze benen door een klein wandelingetje te maken. Welgeteld is dat een paar honderd meter lopen om een blik op het zwembad te werpen en te controleren of het nog niet is overgelopen door alle regen die de afgelopen 3 weken gevallen is. Of we nemen een kijkje op de parkeerplaats om te kijken of onze auto nog niet is weggespoeld.

Het enige wat we wel konden doen en hebben gedaan is achter de schermen verder werken aan onze droom en de website, waaraan we voor de Corona situatie ook al heel hard gewerkt hebben. Ondanks deze rare tijd waar we nu allemaal in leven en de onzekerheden waar we mee te maken hebben voelt het heel dubbel, maar vinden we het nu toch de hoogste tijd om onze nieuwe toekomstige plek met iedereen te delen.
Een unieke plek die het lichtpuntje moet zijn aan het eind van een donkere tunnel. Een plek om naar toe te leven en naar uit te kijken. Een plek die ons, en hopelijk straks nog veel meer mensen, ultieme rust en ontspanning gaat bieden. Een plek waar we hopelijk zo snel mogelijk onze zorgen kunnen laten varen, we weer kunnen opladen en kunnen genieten van de kleine dingen. Genieten van de dingen die normaal gesproken misschien niet meer zo opvielen en vanzelfsprekend geworden waren, maar die straks ineens enorm het verschil zullen maken in hoe iedereen weer opnieuw naar de wereld zal kijken. De wereld is veranderd en zal nooit meer hetzelfde zijn. Laten we hopen dat deze verandering ons allemaal heel veel liefde, hoop, kracht en positiviteit zal brengen. Stay safe & stay strong!

Wil je ook alvast even wegdromen en alles om je heen vergeten?
Kijk dan op www.casalacalera.com zodat je alvast kunt proeven van de sfeer en de rust.
We kijken erg uit naar betere tijden waarin we veel lieve mensen mogen verwelkomen op deze unieke plek!


FOLLOW US

IG-Icon-blackjpg  FB-Icon-blackjpg


 
© 2018-2019 Deluza.com