'IF YOU CAN DREAM IT, DO IT!'


BLOG

Keer terug naar de blog
8. UN MEDIO AÑO EN ESPAÑA

Een half jaar in Spanje! Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat! Er is zoveel gebeurd en geregeld vanaf het moment dat we definitief besloten om te emigreren naar Spanje. Soms is het goed om daar even bij stil te staan en te beseffen en te realiseren hoe ver we in een half jaar gekomen zijn. Het begon met het inpakken van onze hele inboedel en het inladen van de verhuiswagen in Nederland, de oplevering van onze huurwoning, ons grote vertrek en afscheid van onze familie op Eindhoven Airport, de aankomst op Malaga Airport, het betrekken van ons tijdelijke huurhuis in Alcaucín, het uitladen van de vrachtwagen met onze inboedel in onze opslag die op 1,5 uur rijden ligt, het kopen van een auto, het regelen van ons NIE nummer, afsluiten van een Spaans telefoonnummer, inschrijven bij de gemeente, afsluiten van een Spaanse bankrekening, inschrijven als zelfstandig ondernemer, gesprekken met makelaars, bezichtigingen van mogelijke panden en zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Nog steeds zijn we er niet en gaan we gewoon door, maar wel met de Spaanse mentaliteit: tranquilo en wat vandaag niet lukt dat komt mañana.
Tussendoor gebeuren er nog genoeg andere dingen die we, om wat voor reden dan ook, niet altijd met iedereen kunnen delen. Het leven in Spanje hoe mooi ook, gaat nu eenmaal ook niet altijd over rozen. Maar hé, als je de volgende dag weer wakker wordt met een zonnetje dat achter de berg opkomt in een strakblauwe lucht zien we alles weer rooskleurig in en beginnen we met frisse moed aan een nieuwe dag met nieuwe kansen.
Tijdens onze zoektocht naar de juiste plek, waar wij straks onze verhuisdozen weer mogen uitpakken en onze eigen spullen weer een plek mogen gaan geven, hebben we inmiddels 7 panden bezichtigd. Enkele boden concrete mogelijkheden waar we aan de slag hadden gekund, maar DÉ winnaar zat er voor ons nog niet tussen. Kritisch? Misschien wel. Niet alleen is het voor ons belangrijk dat we er zelf fijn kunnen wonen, maar nog belangrijker is dat we er straks onze toekomstige gasten een mooie tijd kunnen bieden als ze bij ons komen ‘logeren’. Voor nu moeten we vooral geduldig zijn. Onze handen jeuken en we hebben zoveel creatieve ideeën die we graag zo snel mogelijk willen uitvoeren. We kunnen niet wachten totdat we straks aan de slag mogen.

Onze eerste zomer in Spanje hebben we voor het eerst ervaren. Het was zo nu en dan best wel warm, zeg maar gerust heet, maar nu het soms al een paar graden minder warm is en we meteen met kippenvel in het zwembad dobberen, kun je denk ik wel zeggen dat we aardig aan de warmte gewend zijn. Voor ons mag het nog wel even deze temperatuur blijven. 

Daarnaast was het op veel plekken natuurlijk druk met toeristen en kijken we uit naar de tijd dat we weer kunnen genieten van wat meer rust op bepaalde plekken zoals bijvoorbeeld op de stranden. In dat opzicht lijken we ook al op de gemiddelde Spanjaard die de drukte op de stranden liever vermijdt dan opzoekt.

Het einde van de hete drukke vakantiemaanden komt in zicht en de lekkere warme nazomer gaat beginnen. Maanden die voor ons bepalend kunnen zijn en ons hopelijk voorzien van nieuwe kansen. Kansen die wij zelf proberen te vinden, want ook in Spanje geldt, niets komt zomaar op je pad. Je moet er hard voor werken, heel veel contacten leggen, gesprekken voeren en de tijd nemen. We willen zo dicht mogelijk bij onszelf blijven, ons doel helder voor ogen houden. We bekijken alles met een open mindset, want als je in Spanje niet openstaat voor verandering...
Kortom we gaan vol goede moed en enthousiasme het 2e half jaar in.

5. MAÑANA, MAÑANA.

Inmiddels zijn we alweer een dikke 2 maanden in Spanje. De tijd vliegt. Zelfs als we de helft van de tijd vaak alleen nog maar aan het wachten zijn. Wachten op dingen. Welke dingen? Dingen die geregeld moeten worden en dingen die in Spanje heel lang kunnen duren voordat ze geregeld zijn. De Spaanse bureaucratie en de mañana mañana cultuur hebben zich al dubbel en dwars bewezen. Best wel lastig voor ons als controlefreaks. Waar we ons allebei zo snel mogelijk proberen aan te passen aan deze relaxte laid back Spaanse mentaliteit, die ons wel bevalt, is het toch soms lastiger dan we denken en zijn er ook zeker ‘kleine’ irritatiepuntjes. Vanaf het moment dat we in Nederland de knoop doorhakten om naar Spanje te verhuizen zijn we in de regel- en organisatiemodus gegaan. En daarin zitten we nog steeds. We doen het hier in Spanje wel duidelijk een tandje rustiger. Dat komt vooral omdat we van heel veel mensen en instanties afhankelijk zijn en het er hier nu eenmaal gewoon een stuk langzamer aan toe gaat. Het belangrijkste dat we in Spanje als eerste moesten regelen, naast het vinden van onderdak natuurlijk, was het krijgen van een NIE-nummer (een id/sofinummer dat je als buitenlander in Spanje hoort te hebben), een auto, bankrekening en telefoonnummer. Nou, hoe moeilijk kan het zijn? Ha! Daar zijn we al snel van teruggekomen. Na onze eerste dagen in Spanje gingen we de 2e week van maart heel positief gestemd op maandagochtend naar het politiebureau voor de aanvraag van ons NIE-nummer (dat moet bij het politiebureau namelijk). Bij binnenkomst zat vlak achter de deur een Spaanse politieman achter een tafeltje met een lijst namen voor zich. Onze namen stonden daar natuurlijk niet op en dus mochten we niet naar binnen. We vroegen hem naar de gang van zaken met betrekking tot het verkrijgen van een NIE-nummer. Gelukkig kon de beste man ook ‘un poco ingles’ (een beetje Engels). Hij legde uit dat we alleen op afspraak voor een NIE-nummer naar binnen mochten en dat we daarvoor formulier 790, dat we online konden downloaden, moesten invullen en dat moesten meenemen. Lachend verlieten we het politiebureau. Natuurlijk wisten we wel dat dit niet zo eenvoudig zou zijn als we gehoopt hadden. Terug richting de auto liepen we langs een kleine fotostudio waar je pasfoto’s kon laten maken (1 deur naast het politiebureau), waar op het raam formulier 790 op het raam was geplakt. Daar moesten we naar binnen! We sloten aan in een korte rij wachtende mensen voor ons. Achter een bureautje zat een jongedame aan haar laptop en zij hielp de ene na de andere persoon met het invullen van formulier 790, printte deze uit en incasseerde voor ieder ingevuld formulier vervolgens een paar euro. Ideaal voor ons! Zo kwamen we zonder al te veel moeite aan een ingevuld formulier 790. De jongedame van de fotostudio vertelde dat we hiermee naar een bank moesten gaan die in ruil voor een kleine betaling het document zou legaliseren met een officiële stempel. Bij Bank 1 konden we helaas geen stempel krijgen en deze verwees ons door naar Bank 2, maar meldde ons dat het daar alleen op dinsdagen en donderdagen mogelijk zou zijn en het was maandag. Maar hé, we zijn niet voor 1 gat te vangen en liepen gewoon bij Bank 2 naar binnen waar bleek dat het volgens de dame achter de balie geen enkel probleem was. Met het gestempelde formulier gingen we vervolgens weer terug naar de jongedame van de fotostudio, die voor ons online een afspraak maakte bij het politiebureau. Dit kon pas over 2 weken, maar de Spanjaarden maken zich nergens druk om, dus waarom zouden wij dat wel doen?

Twee weken later stonden we netjes op tijd om 11.00 uur bij het politiebureau. Zou het vandaag echt gaan gebeuren? Zouden we vandaag ons NIE-nummer krijgen? Lichtelijk gespannen mochten we dit keer wel naar binnen, omdat onze namen nu natuurlijk wel op het lijstje van de politieman bij de ingang stonden. Bij het omroepen van ons nummer kregen we bij de balie weer een formulier in onze handen gedrukt! Dit formulier moest ingevuld en gekopieerd worden. Kopiëren kon volgens de dame achter de balie bij de fotostudio 1 deur verderop, ons inmiddels welbekend. Na het inleveren van de kopietjes bij de balie kregen we de boodschap dat we mañana tussen 13.30 en 14.00 uur moesten terugkomen om iets op te halen. We wisten niet eens wat we nu eigenlijk mañana konden ophalen. Maar goed, het zal wel, dachten we. Mañana stonden we om 13.30 uur bij het politiebureau en sloten achteraan in de rij van mensen die blijkbaar allemaal hun NIE-nummers kwamen ophalen. Althans dat verhaal hadden we zelf bij het hele tafereel bedacht. Toen het onze beurt was stapten we naar voren richting de balie, lieten we een formulier zien dat we de vorige dag gekregen hadden, waarna de dame aan de balie druk rommelde tussen een stapeltje formulieren. Plotseling kregen we allebei een papier in onze handen gedrukt. Dit was het formulier waar we al die tijd met smart op gewacht hadden. Geen officieel geplastificeerd pasje? Nee, gewoon een eenvoudig velletje papier!  Een papier waarop onze persoonsgegevens stonden en daaronder een blokje met in hoofdletters ons NIE-nummer. Was dit serieus? Hing er nergens een bananasplit-camera? Maar dit was echt de manier hier, blijkbaar. Blij en ook opgelucht verlieten we het politiebureau. Het was ons gelukt! Eindelijk konden we nu door met het regelen van de andere duizend-en-een te regelen dingen.

Het regelen van het NIE-nummer was nog niets in vergelijking met wat daarna volgde. De grootste uitdaging was en is nog steeds het afsluiten van een Spaanse bankrekening. Het regelen van de bankrekening is bijna te bizar voor woorden en van gekkigheid weten we soms zelf niet eens meer hoe het nu ook alweer is gegaan. We zouden nu heel staccato alle stappen puntsgewijs kunnen opnoemen, maar we weten dat iedereen stiekem natuurlijk met smart zit te wachten op alle sappige details van dit verhaal. De sappige details horen er nu eenmaal gewoon bij. Door de sappige details kunnen wij zelf namelijk ook nog steeds erg lachen om alles. Huilen kan altijd nog. Toch?

Inmiddels zijn we namelijk al zeker een dikke maand verder sinds we begonnen met de aanvraag van onze Spaanse bankrekening en we staan nog steeds in de wachtstand. Voor het afsluiten van een bankrekening is namelijk een Spaans telefoonnummer nodig en dat hadden we natuurlijk nog niet… ook omdat je voor een Spaans telefoonnummer namelijk een bankrekening nodig hebt! Hoe dan? Het lijkt wel een beetje de kip en het ei verhaal. We kochten daarom een prepaid simkaartje waarmee Patrick een Spaans telefoonnummer heeft en waarmee hij online probeerde een bankrekening te openen. (Volgens onze Spaanse buurman was dat namelijk zo gepiept. Maar ja, hij heeft makkelijk praten, hij is een Spanjaard.) Na het online invullen van vele vragen, kwam Patrick terecht in een videochat met een medewerkster van de bank die pats boem de lijn verbrak toen hij aan haar vroeg of ze ‘un poco ingles’ kon. Dat kon ze niet, dus adios!!! Weg was ze, videochat beëindigd. Verbijsterd werd Patrick achter het beeldscherm achtergelaten. Natuurlijk proberen we zoveel mogelijk in het Spaans zaken te regelen, maar bepaalde zakelijke en juridische termen gaan verder dan onze huidige Spaanse talenknobbel.

Het schoot allemaal maar niet op met die online aanvragen. Slechte internetverbinding waardoor we formulieren niet konden uploaden en we steeds uit het systeem werden gegooid; informatie die nodig was maar wij gewoonweg nog niet kunnen aantonen. Na een aantal keren proberen besloten we daarom een fysiek bezoek aan diezelfde bank te brengen. Daar kregen we van de medewerkster te horen dat er iedere maand een vast bedrag in de vorm van bijvoorbeeld salaris op de rekening gestort moest worden en er verplicht een ziektekostenverzekering voor beiden afgesloten moest worden. Dat was geen optie voor ons, omdat wij dat anders wilden regelen. Dus gingen we op zoek naar een andere bank.

Na een aantal online pogingen bij verschillende banken ‘lukte’ het bij bank 3. Nou ja, lukken is een groot woord. Het is nog steeds niet echt gelukt. We vroegen een gezamenlijke bankrekening aan en voerden allebei onze persoonlijke gegevens in. We kregen een bankrekeningnummer en daarop volgde een sms met het bericht van de Bank dat er door de Correos Express (koerier) een pakketje aan de deur afgeleverd zou worden. De volgende dag hebben we de hele dag in spanning op de koerier gewacht. Nada! Online kregen we een melding dat we niet thuis zouden zijn geweest. We probeerden ook online een nieuwe bezorgafspraak te maken, maar er zat nergens een button waarmee we de mail konden verzenden. Dit moest niet gekker worden! Een dikke week later zagen we ineens in de online omgeving van Correos Express dat we nu wel een nieuwe afspraak konden maken. Via een link konden we zelf een dagdeel voor bezorging kiezen. Mañana zouden ze tussen 10.00 en 14.00 uur komen. De ochtend en ook de middag verstreken. Correos Express was in geen velden of wegen te bekennen. We hadden de hoop al opgegeven, totdat wonder boven wonder om 20.00 uur de deurbel ging. Daar was dan eindelijk de koerier met ons pakketje. Het lukte hem niet om het pakketje te scannen dus vroeg hij om een fysieke handtekening in plaats van digitaal en weg was de beste man. Dolblij maakten we het pakketje open, waar we vervolgens zwaar teleurgesteld alleen een saai informatieboekje van de bank in de envelop aantroffen. En nu? We konden nog steeds niks. Het zal wel weer een stap in het proces zijn, dachten we. De volgende ochtend stond de bezorger weer aan de deur, want hij had een code moeten scannen wat dus niet was gelukt, maar die wel nodig was. Het lukte nu nog steeds niet. Hij zou er later nog een keer voor terugkomen, zei hij.
Diezelfde ochtend werd Patrick op zijn Spaanse nummer gebeld door een dame van de bank; Patrick vroeg of zij ‘un poco ingles’ kon, dat was wederom niet het geval, waarbij de dame aangaf dat om 11.00 uur haar collega zou terugbellen die wel Engels sprak. Om 11.00 uur belde inderdaad de Engelssprekende collega van de bank terug en legde uit dat we in de laatste fase waren om de bankrekening te activeren. We moesten als bewijs € 1,- van onze Nederlandse bankrekening naar onze Spaanse bankrekening overmaken. Per mail moesten we een bevestiging sturen waarop de afschrijving van die euro te zien was, waar onze beide namen zichtbaar waren en het logo van de Rabobank te zien was en dat alles moest eigenlijk ook nog in het Engels zijn. Dat laatste detail hebben we gewoon genegeerd, want hoe gingen we dat nu weer regelen? Dus we probeerden het gewoon en hielden ons een beetje van de domme (wat we hier wel vaker moeten doen om toch iets geregeld te krijgen). Niet geschoten, altijd mis. Alle gegevens hebben we vervolgens gemaild. Maar helaas pindakaas, het was dus niet genoeg. Het document moest in het Engels zijn. Zelfs de overgemaakte euro werd teruggeboekt.

Later die dag belde de Correos Express bezorger ook nog met de vraag of we onze kopie van onze paspoorten naar hem konden sturen, via WhatsApp naar zijn privé-nummer. Daar waren we toch wat voorzichtig mee en deze hebben we niet gestuurd. Geen probleem gaf de beste man aan. Mañana zou een collega bezorger hiervoor komen om alles af te ronden. De volgende dag dat de collega bezorger zou komen, liet hij door een berichtje weten dat het mañana zou worden en daarna was het stil… We wachten nu nog steeds en zijn er online bij de Correos Express in onze status van aflevering van het pakket alleen maar foutmeldingen te zien. We hebben niks meer van de Correos Express gehoord en ook niets meer van de Spaanse bank. We wachten nu namelijk nog op de Rabobank in Nederland, die wij netjes hebben gevraagd ons te voorzien van een simpele brief die wij nodig hebben om onze Spaanse bankrekening te kunnen openen. We wachten nu al bijna 2 weken. Het digitale systeem van Rabobank Nederland heeft wat achterstand opgelopen. Hopelijk krijgen we snel het document zodat we dit hele proces eindelijk succesvol kunnen afronden.

Om toch nog even met een positieve noot af te sluiten, delen we graag ook nog even een aantal zaken die wel soepel en vlot verliepen.

  1. Via een Spaanse verhuursite hebben we een opslag gevonden en met een paar mailtjes hebben we alles daarvoor kunnen regelen. Dat wisten jullie al, maar laten we het vooral niet vergeten.

  2. Via dezelfde Spaanse verhuursite hebben we ook lastminute ons huidige tijdelijke onderkomen gevonden. Binnen een paar mailtjes over en weer was alles geregeld. Ook deze info was jullie al bekend, maar het mag best nog een keer benoemd worden.

  3. Eind maart kochten we, na een hele dag op autojacht te zijn geweest en verschillende autohandelaren van Velez-Malaga tot Marbella te hebben bezocht, een auto. Bij onze laatste autodealer hakten we de knoop door en binnen een uur hadden we met Salvador de deal gesloten en waren we de trotse bezitters van onze eerste ‘Spaanse’ auto, waarmee we inmiddels al veel kilometers hebben gereden.

  4. Voor deze auto sloten we online binnen een paar tellen succesvol een verzekering af waarvoor we alleen ons NIE-nummer nodig hadden.

Na dit alles lachen we nog steeds. Zelfs toen iedereen in Nederland tijdens Pasen zowat in bikini en met teenslippers aan eieren aan het zoeken was en wij met onze geitenwollen sokken onder een kleedje met het straalkacheltje aan binnen zaten omdat het zo koud was en de regen met bakken uit de hemel viel. 
Inmiddels weten we dat het ook hier af en toe flink kan regenen. Het grote verschil alleen is dat na zo’n regenbui de zon ook weer veel sneller tevoorschijn komt. Als we ’s avonds ons bed opzoeken gaan we met de gedachte naar dromenland wetende dat het mañana gewoon weer een stralend mooie dag zal zijn.

3. OUDE DEUREN SLUITEN EN NIEUWE DEUREN OPENEN.

De afgelopen en komende tijd stond en staat vooral in het teken van oude deuren sluiten. Soms fijn, maar vaak toch ook moeilijk. Ook al zijn we er al jaren mee bezig, nu komt het echt steeds dichterbij. Zo vierden we dit jaar bewust de feestdagen met familie. Kerst in het noorden en de jaarwisseling in het zuiden van Nederland. Zelf proberen we er vooral een niet al te groot ding van te maken; ons vertrek! Zo gaan we ook geen groots afscheidsfeest houden, zoals je dat vaak op tv ziet, want wij zien het niet als afscheid nemen. We verdwijnen toch niet van de aardbodem?! Maar we merken wel aan onze omgeving, familie, vrienden en kennissen dat nu ons vertrek steeds dichterbij komt, het toch lastiger wordt. Wat natuurlijk heel begrijpelijk is. Dat geldt voor ons ook. Niemand heeft gezegd dat emigreren makkelijk is. Terwijl wij met een voet in de emigratie-achtbaan zijn gestapt, zijn er bij ons ook echt momenten van besef en bewustwording. Sommige plekken die je bezoekt of dingen die je doet of ziet zullen we voorlopig voor de laatste keer zien of van dichtbij ervaren. Soms geeft het een fijn gevoel. Overbodige ballast verdwijnt uit ons leven of gooien we overboord. Weg ermee! Dikke doei! Adios! Echter bekruipt bij de meeste mooie dingen een onbestemd gevoel, een brok in de keel, of rollen er wat tranen over de wangen. Al dat moois nemen we mee. Niet in een doos, waarin zoveel spullen momenteel verdwijnen, maar in een hele bijzondere plek: ons hart.

Zakelijk gezien sluit Patrick ook een deur. Een geschiedenis van 12 jaar werken bij Jaarbeurs Utrecht laat hij achter zich. Mooie jaren met soms ook pittige tijden waarin hij veel heeft geleerd, mooie ontwikkelingen heeft gerealiseerd, grote stappen heeft gezet en ook een persoonlijke groei heeft doorgemaakt. Al die kennis stoppen we in een potje en nemen we mee en we hopen dat onze kennis en ervaring weer nieuwe deuren voor ons zal openen.

Vanaf nu worden wij ook zakelijke partners; compagnons for life! Beiden ondernemend, creatief, eigenzinnig, perfectionistisch en vooral eigenwijs als de pest. Twee kapiteins op een schip. We zijn benieuwd hoe dat ons zal vergaan, maar als we velen van jullie mogen geloven, gaan wij dit avontuur rocken! Wij geloven natuurlijk zelf ook in ons kunnen, maar op sommige momenten gaan onze gedachten met ons aan de haal. Overdag werken we ijverig en goed voorbereid aan onze to-do-list. Laat in de avond zodra wij eindelijk ons bed opzoeken voor onze hoognodige nachtrust, gaan er in onze bovenkamers ineens allerlei deurtjes open die voor ons best op slot mogen blijven. Er komen dan vragen bovendrijven die we bij daglicht niet eens zouden kunnen verzinnen.
Zoals veel mensen nog steeds heel veel vragen hebben en stellen over ons avontuur, hebben wij zelf ook nog niet alle antwoorden op die vele vragen. Zo is er namelijk nog geen definitieve bestemming. Nee, je hebt geen bril nodig en ja, je leest het goed! Er is nog niks, noppes, nada! Dat maakt alles nog spannender! Alhoewel we afgelopen najaar ineens toch heel dichtbij waren. Echter was het helaas niet DÉ plek voor ons. Hoe mooi en idyllisch het ook was, moesten we dit aan onze neus voorbij laten gaan en zoeken we verder naar onze droomplek. We kunnen dit maar één keer goed aanpakken! Dan mag, nee, dan moet het wel kloppen!
Momenteel zoeken we naar tijdelijke woonruimte die eigenlijk maar aan een paar wensen moet voldoen. De meest ideale situatie vinden we: een villa, niet te afgelegen, goed bereikbaar voor een vrachtwagen die vanuit Nederland onze inboedel gaat verhuizen, leegstaand, zodat onze inboedel erin kan, of met een storage room of garage indien het wel gemeubileerd is, gelegen op een landgoed met fruitbomen met tuinman die deze onderhoudt, uitzicht op zee, een goede internetverbinding, lage maandlasten en goede voorzieningen in de buurt. Maar de meeste ideale situatie bestaat natuurlijk niet en dus zijn er best een aantal zaken bespreekbaar en tijdelijk te missen. Flexibel is het juiste woord en is de mindset die we moeten omarmen.
In de tussentijd houden we alle opties open mocht het met die villa niet lukken. De huur in Nederland is nog niet opgezegd, het verhuisbedrijf is nog niet gekozen en moeten er nog veel groene vinkjes op onze to-do-list gezet worden. Het enige dat wel al aardig lukt is het ontspullen, inpakken van onze inboedel, ruimen en verkopen van overbodige spullen en het klaarmaken van ons huurhuis voor de eindinspectie voor vertrek. Natuurlijk staat er wel onder voorbehoud een verhuisdag met een paar sterke mannetjes gepland.

We staan letterlijk op een kruispunt. Als we het ene deurtje sluiten, gaat er een ander deurtje open. Deurtjes waarvan we nog niet weten wat er achter schuilt. Als het bevalt gaan we verder ontdekken welke wegen zich weer achter dat ene deurtje bevinden. Past het niet binnen het droomplaatje of mogelijkheden dan draaien we ons om en openen we een ander deurtje dat ons uiteindelijk zal leiden naar onze droomplek. Er zijn tenslotte meerdere wegen die naar Rome, uuuuh Andalusië leiden.

2. DELUZA EN HOE HET OOIT BEGON

Waar komen die plannen nu eigenlijk vandaan, horen wij je denken? Afzonderlijk van elkaar hadden we op jonge leeftijd al de wens om te wonen en werken in het buitenland. Ooit schreef Yvonne op jonge leeftijd al een briefje, wat haar moeder al die jaren heeft bewaard, dat ze voor haar 30e jaar wilde emigreren naar een warm land. Nou dat eerste is niet gelukt, maar dat laatste staat nu toch echt te gebeuren. Ook Patrick zei op jonge leeftijd al tegen zijn moeder: “Later ga ik in het buitenland wonen.”
Yvonne is eigenlijk nooit echt een heel reislustig type geweest. Patrick daarentegen heeft wat dat betreft al veel meer van de wereld gezien en reisde in zijn eentje door Amerika en voor werk ook naar Noord- en Zuid-Amerika, China en Australië.

In 2007 leerden Patrick, afkomstig uit Friesland en woonachtig in Haarlem en Yvonne, afkomstig uit Limburg en woonachtig in Rotterdam, elkaar via het internet kennen. Een dik jaar later kochten wij ons eerste huis in Leiden. Een klushuis was eigenlijk niet de bedoeling, maar dat liep jammer genoeg even anders. Wij ontpopten ons als ware klushelden en draaiden nergens onze handen voor om. Tussen al het klussen door genoten we natuurlijk van onze welverdiende vakanties. Van Mallorca naar Portugal, Malta naar Ibiza en Spanje waar onze gemeenschappelijke droom ineens aan het licht kwam. We wilden graag samen een avontuur in het buitenland aangaan en samen onze jeugddroom gaan waarmaken. Tijdens een van onze vakanties hebben wij ons hart verloren aan het prachtige Spanje. Het land, de zon en het weer, de natuur, de cultuur, de taal en de mensen. We voelen ons er thuis! We komen er tot rust. We bedachten dat dit het land moest zijn waar we graag zouden willen wonen en werken. Ondernemend als we zijn, leek een Bed & Breakfast runnen ons wel wat.
Daar heb je weer zo’n ‘Ik vertrek’-scenario denk je vast. Nou misschien wel. Maar de mensen die ons beter kennen, weten dat wij mensen zijn die weloverwogen beslissingen nemen. Dus dat we een restaurant zouden runnen zonder zelf een ei te kunnen bakken? Nee, zo zitten wij niet in elkaar. Wij, als creatieve, ondernemende controlefreaks, geloven dat we daar toch net iets te goed voorbereid voor zijn. Althans dat hopen we tenminste, want er zullen vast nog wel wat hobbels genomen moeten worden die wij van tevoren niet voorzien hadden.

De afgelopen jaren planden wij al onze vakanties naar Spanje. “Gaan jullie weer naar Spanje?” Ja, al die vakanties naar Spanje hadden dus een reden. Iedere keer was het voor ons een ontdekkingsreis om het land beter te leren kennen. Van de oostkust tot aan de westkust richting Portugal hebben we mooie plekken bezocht en steeds wat meer van het land ontdekt. Tijdens een van deze ontdekkingsreizen een aantal jaren geleden heeft onze makelaar ons leuke huis in Leiden verkocht. Bij thuiskomst van onze vakantie moesten we vrijwel meteen op zoek naar woonruimte. Wij verhuisden van de grote stad naar een huurhuis op het platteland dichtbij Patrick zijn werk. Voor velen was dat wellicht een onverwachte en vreemde keuze, maar voor ons was het destijds een zeer bewuste volgende stap om verder te komen in ons avontuur.

We bezochten Spanje in de zinderende hitte, maar ook in het soms natte en bewolkte najaar. We gingen met een steeds kritischer blik het land bekijken om te ervaren in welk gebied wij graag zouden willen wonen en dat ook voor onze toekomstige gasten een tijdelijk thuis van huis zou kunnen zijn. Andalusië en met name het gebied rondom Malaga is het gebied waar wij onze pijlen op hebben gericht. Ondanks dat het een gebied is met veel toekomstige concullega’s, heeft het ontzettend veel te bieden. Prachtige natuur, idyllische witte dorpjes, een mooie kustlijn en veel mogelijkheden voor uitstapjes naar de meest prachtige steden zoals onder andere Granada, Ronda, Sevilla, Cordoba en Jaén.

In deze streek is een aantal jaren geleden dan ook al onze naam geboren: Deluza!
Deluza is een zelfbedachte naam wat is afgeleid en afgekort van Andalusië, wat men in Spanje Andalucía noemt en van la luz wat het licht betekent. Wat betreft het licht zit dat wel goed. Zuid-Spanje is met meer dan 320 dagen zon en bijna 3.000 zonne-uren op jaarbasis, daardoor een van de beste klimaten om te wonen. Wie wil dat nu niet?! Nou, wij zien tussen alle windhozen, regen- en sneeuwbuien in ons koude kikkerlandje in de verte de zon al schijnen.

Nieuwsgierig naar hoe het allemaal verder gaat? Blijf ons dan volgen via deze site, Facebook en Instagram.


FOLLOW US

IG-Icon-blackjpg  FB-Icon-blackjpg


 
© 2018-2019 Deluza.com