'IF YOU CAN DREAM IT, DO IT!'


BLOG

Keer terug naar de blog
14.	BLOED, ZWEET EN TRANEN

Het is december en inmiddels is de winter ook in Spanje gearriveerd. Een periode die we persoonlijk liever overslaan. We kijken in deze tijd, wanneer de temperatuur richting de 10 graden kan dalen of soms zelfs nog lager, alweer uit naar de lente. Zeker nu het nog steeds pittige tijden voor ons zijn. Het lijkt soms alsof werkelijk niets ons ook maar meezit en we onszelf dan ook regelmatig afvragen waar we het allemaal nog voor doen. Er is genoeg stof om een bittere pil te kunnen schrijven of zelfs een tv-programma mee te vullen. De afleveringen van het programma ‘Ik Vertrek’ zijn er niks bij en onze avonturen zouden een ware opvolging van de serie ‘Chateau Meiland’ kunnen zijn. 


In onze vorige blog eindigden we met onze verhuizing naar Casa La Calera die plaatsvond eind juni/begin juli van dit jaar. We hadden er zo naar uitgekeken. Het toeslaan van Corona, het nieuws van Yvonne ‘s zieke moeder en de criminele praktijken van de buren in het complex van ons vorige huurhuis in Alcaucín maakten dat we helemaal klaar waren om te gaan verhuizen naar onze nieuwe plek. We konden wel wat positiviteit gebruiken. Wat we niet voorzien hadden was dat er een nieuwe roerige tijd voor ons aan zou breken. Een periode waarin we wederom met veel teleurstellingen zouden moeten dealen.


Het begon met het feit dat de eigenaren van La Calera maar weinig haast leken te hebben om te vertrekken toen we op de dag van de verhuizing bij het huis aankwamen. Het was een beetje een vreemde situatie, omdat we dit namelijk al zo lang met zijn allen hadden voorbereid. Het leek alsof de eigenaren hun halve inboedel nog moesten uitzoeken en inpakken. Onze inboedel stond overigens inmiddels al in de garage uitgestald en een deel stond naast hun spullen in de woonkamer opgestapeld. De eerste week verbleven we dus nog niet in het privéhuis, maar in een van de gastenappartementen. Er zijn natuurlijk slechtere plekken om te verblijven, dus we klaagden maar niet. We hadden inmiddels voor hetere vuren gestaan en dus probeerden we van de tijd gebruik te maken om een heel klein beetje op adem te komen voordat we straks weer opnieuw in een sneltrein zouden stappen.
Vijf dagen later verlieten de eigenaren alsnog het huis en konden we eindelijk aan de slag gaan. In dat eerste weekend kregen we hulp van Yvonne‘s nicht en haar man die in Spanje een opknappertje hebben gekocht en die een aantal dagen in het land waren om hun koopcontract te tekenen. Het was heel fijn om naast goed gezelschap ook even wat hulp te krijgen met het uitpakken van flink wat dozen en wat kleine klussen. Vanaf dat moment hebben we het druk gehad met ontelbaar veel klusjes, opknappen, herstellen, vervangen en natuurlijk de restyling van alle appartementen. Laten we het er op houden dat het erg nodig was. Onze prioriteit en focus lag vanaf de eerste dag op het klaarmaken van de appartementen. Ondanks Corona en alle restricties hadden we namelijk 2 boekingen in augustus (de rest van de boekingen waren door Corona geannuleerd). De druk lag hoog, maar wat keken we er naar uit om eindelijk gasten te mogen ontvangen. Een dag voordat onze eerste gasten aankwamen, waren we klaar met het eerste appartement. Moe maar voldaan heetten we ze, op gepaste afstand, van harte welkom en hebben we ze twee weken lang in de watten gelegd en verwend met onze heerlijke ontbijtjes. We hadden ons geen betere eerste gasten kunnen wensen. De twee weken vlogen voorbij en na het afscheid maakten we direct het appartement klaar voor onze volgende gasten die ook wederom bijna 2 weken in de villa verbleven. In de ochtend werden ze op het terras op hun wenken door ons bediend en overdag gingen ze op pad met de motor. Zodra de gasten weg waren ontpopten wij ons weer tot ware klushelden om in de appartementen en het privéhuis werk te verrichten. In de avond rustten we uit en genoten we zo nu en dan onder het gezelschap van de gasten met een lekker drankje onder de heldere sterrenhemel tijdens heerlijke zwoele zomeravonden. Ook deze tweede gasten verlieten ons weer na bijna twee weken. Voor ons was het een hele bijzondere ervaring, zeker ook door de Corona restricties die we moesten opvolgen, om nu eindelijk na zo’n lange voorbereiding gasten te mogen verwelkomen op deze unieke plek. De complimentjes vlogen ons die weken om de oren en het harde werken werd eindelijk beloond. We waren erg blij en trots op het resultaat. Het was hard werken, zeker in combinatie met de oneindig vele klusjes die we hadden gedaan en nog moesten doen, maar we deden het met heel veel voldoening en dat was veel waard.  


Daarna werd het helaas stil met betrekking tot boekingen en werden we achtereenvolgens geconfronteerd met problemen in het privéhuis wat enorm veel stress veroorzaakte. Zeker omdat we in onze hoofden ook veel bezig waren met de ziekte van Yvonne‘s moeder, alle ontwikkelingen rondom Corona, de reisrestricties, en het uitblijven van boekingen. Dit zorgde natuurlijk voor onzekere tijden en vragen wat er de komende tijd zal gaan gebeuren.


In september volgde er eindelijk weer een heel groot lichtpuntje aan het eind van de donkere tunnel. We kregen heel positief nieuws over de uitslag van de scan van Yvonne’s moeder. En omdat niemand weet wat de toekomst en het leven in het algemeen ons zal brengen en Corona ook zoveel onzekerheid gaf was het tijd om de knoop door te hakken. De familie besloot om een reisje naar Spanje te boeken. Om in deze moeilijke en uitdagende tijd niet bij elkaar te kunnen zijn en elkaar te kunnen steunen is vreselijk zwaar. De stress rondom veilig en überhaupt te kúnnen reizen bracht extra spanning met zich mee. Yvonne‘s zussen reisden half oktober voor 5 dagen naar Spanje af en een paar dagen later volgden Yvonne‘s moeder en haar man die 11 dagen in de villa verbleven. Het was een heel emotioneel maar bijzonder weerzien wat niet in woorden uit te drukken is. Toen het hele gezelschap eindelijk compleet was konden we pas met zijn allen echt een beetje gaan genieten en ontspannen. Ook al was het maar heel kort. Om met zijn allen samen te kunnen zijn was voor iedereen heel dierbaar en kostbaar. Helaas hoorde daar natuurlijk ook weer het onvermijdelijke afscheid bij wat heel moeilijk was, maar dit kon niemand ons meer afpakken. (Voor de goede orde: in Nederland gingen zij bij thuiskomst allemaal in de verplicht gestelde quarantaine.) Achteraf was dit precies het juiste moment voor het familiebezoek, want nog geen 4 dagen later zaten we weer in een plaatselijke en regionale lockdown die nog steeds van toepassing is. We mogen ons dorp niet verlaten zonder goede reden en ons wereldje is wederom heel klein geworden. 12 december volgt er weer meer nieuws, maar net als in Nederland zien de vooruitzichten met de feestdagen er niet heel florissant uit.


Inmiddels hebben we wel geleerd om niet meer te ver vooruit te kijken. We nemen de dagen zoals ze komen. Soms zit we in een up en dan weer in een down. We gaan door met de klusjes, groot en klein. Nu de restyling van de appartementen inmiddels is afgerond hebben we genoeg tijd om ook onze eigen plek gezellig te maken. Wel zo fijn als je toch geen kant op kunt. Natuurlijk gaat dit nooit zonder slag of stoot.
Zonder verder te veel in te gaan op de details, maar wel om enig idee te geven, hebben we een overzicht gemaakt van een aantal verrichte werkzaamheden en uitdagingen die wij de afgelopen maanden hebben getrotseerd:
  • Kapotte boiler #1; de loodgieter installeerde een nieuwe boiler; hij moest nog 3 keer terugkomen omdat het bleef lekken,
  • Kapotte boiler #2; dit keer zelf maar de installatie op ons genomen,
  • Lekkende afvoeren, kapotte en verkeerd aangesloten kranen en slechte voegen; alles zelf vervangen en gerepareerd,
  • Schilderen van het privéhuis; keuken, 2 kantoren, woonkamer, 3 slaapkamers wit geschilderd, omdat er bijzondere kleuren op de muren zaten,
  • Bosbrand op de berg naast ons huis,
  • Kapot waterfilter van waterpomp; loodgieter verving waterfilter van de waterpomp; hij moest nog 3 keer terugkomen omdat het bleef lekken, daarna ontstond lekkage in de hoofdaansluiting waarvoor de loodgieter wederom 3 keer moest terugkomen tot het verholpen was,
  • Vocht en lekkage in verschillende privé ruimtes; luchtschacht, kantoor en woonkamer; muur in woonkamer en kantoor los gestoken omdat de muur afbrokkelde; verzekering ingeschakeld die kwam inspecteren; x weken later kwam weer iemand van de verzekering de lekkage inspecteren omdat het rapport kwijt was; x weken later kwam een expert het lek opsporen door de muur open te breken; x weken later kwam een bevriende dorpsgenoot met collega het verder openbreken tot de verstopping gevonden was, omdat de verzekering er geen werk van maakte en de lekkage was verergerd; 1 dag heeft de verstopping van het riool open gelegen waarna het door een zuigwagen leeg gezogen zou worden, die vervolgens niet kwam; bevriende dorpsgenoot alle verstopping eruit heeft geschept en dat heeft 1 dag in privéruimte gelegen en is 1 dag later weg geschept en bij buurman met olijfgaard over de muur gegooid (goede natuurlijke bemesting); buurman met olijfgaard zag dat van een afstand gebeuren en sprak de bevriende dorpsgenoot er boos op aan,
  • Airco privé slaapkamer lekte; vervangen door nieuwe airco die ook lekte en daarvoor is een nieuwe afvoer naar buiten gemaakt waardoor deze niet meer lekte,
  • Diverse lekkages door hevige storm #1; lekkage in privé keuken, ramen, deur, washok en bijna overstroomd zwembad; alles geseald door klusjesman en zelf alles dicht gekit,
  • Diverse lekkages door hevige storm #2; lekkages in washok en kantoor en overstroomde woonkamer; alles geseald, dorpels geplaatst, regenpijp verlegd naar de straat door klusjesman, zelf alles dicht gekit,
  • Privéruimte, luchtschacht en kantoor hygiënisch gereinigd door klusjesman en geschilderd door schilder, rotte deur vervangen door klusjesman.

Honderden schroeven en pluggen, liters kit en lijm, emmers latex, blikken verf, hout, stekkers, schakelaars, meters elektra draad, tientallen lampen en peertjes zijn door onze handen gegaan. Maar ook liters zweet, vele tranen en soms ook een druppeltje bloed heeft er gevloeid om te komen tot waar we nu zijn. Paso a paso (stapje voor stapje) gaan we nog steeds vooruit en zorgen we ervoor dat we deze droomplek mooier en beter maken. Nog steeds. We hopen nog steeds dat het aan het eind van de rit allemaal niet voor niets is geweest, want die twijfel dwaalt natuurlijk regelmatig rond in ons hoofd. We gaan er nog steeds vanuit dat de aanhouder zal winnen!

Voor het nieuwe jaar blijven we sterk en hopen we op betere tijden en een goede gezondheid voor iedereen en dat alles weer een beetje meer ‘normaal’ wordt. Dat is onze wens voor ons en voor iedereen. Blijf gezond en sterk en geniet van de kleine geluksmomenten.


Mocht je de restyling van de appartementen graag willen zien? Neem dan een kijkje op onze website www.casalacalera.com.

10. EEN NIEUW JAAR; NIEUWE KANSEN!

Eind december, de feestdagen staan voor de deur. Door de lange zomer, meer aangename wintertemperaturen en het vele zonlicht voelt het heel raar dat de donkere dagen voor kerst gewoon zijn aangebroken; alhoewel het er nu, door een blik naar buiten te werpen, er toevallig wel verdacht veel op lijkt. Het komt al de hele dag met bakken uit de hemel vallen. Alleen Chris Rea herinnert ons met zijn kerstnummer eraan dat het tijd is om voor kerst naar huis te rijden. Waar we anders ieder jaar naar familie reden voor kerst, de ene keer naar Friesland en de andere keer naar Limburg, rijden we dit jaar helemaal nergens naar toe; we vieren onze eerste feestdagen met zijn tweetjes samen in Spanje!  

We kijken in deze periode van het jaar graag samen met jullie even terug naar het afgelopen jaar. Het was een bewogen jaar. Het was mooi, spannend, onzeker en soms frustrerend. Ook kwamen er gevoelens bovendrijven waarvan we niet eens wisten dat ze bestonden. Maar het was vooral een heel avontuur. Eentje waar we nog middenin zitten, want we zijn nog steeds niet op de plek waar we willen zijn. We zijn vooral heel nieuwsgierig waarnaar dit avontuur ons zal leiden en we staan te popelen om onze droom verder vorm te geven.
Het afgelopen jaar hebben we heel veel moeten regelen en er zijn nog steeds zaken die uitgezocht en geregeld moeten worden. Ons geduld is flink op de proef gesteld en inmiddels stellen we ons daar vooraf aardig op in. Alles kost tijd in Spanje. Heel veel tijd. Dat werd ons al snel duidelijk. We proberen ons er minder druk om te maken, want dat is wat ze hier ook doen en eigenlijk is dat stiekem heel fijn. 

De tijd vliegt! Waar staan we nu aan het eind van dit jaar ten opzichte van onze droom?
Inmiddels hebben we al aardig wat huizen bezichtigd waar we aan onze droom hadden kunnen bouwen en een aantal daarvan waren serieuze kanshebbers. Lekker binnenkijken, mooie ritjes maken en nieuwe plekken ontdekken. Helaas was er bij ieder huis een goede reden (meestal meerdere) waarom we kozen om er niet mee verder te gaan. We kunnen dit maar één keer doen, dus dan moet het wel de juiste keuze zijn. De verschillende redenen waren bijvoorbeeld geen eigen woonruimte, te weinig slaapkamers om te kunnen exploiteren, genoeg slaapkamers maar te weinig badkamers, geen zwembad, te afgelegen, een te uitdagende hobbelige of steile zandweg naar het huis of gewoonweg te veel investeringen die nodig waren waardoor geld verdienen bijna onmogelijk werd. 

Begin oktober kwamen we plotseling heel dichtbij. We hadden een mooi huis gevonden, bezichtigd en leuk contact met de eigenaresse opgebouwd die onze plannen ook interessant vond. We mochten er zelfs enkele dagen housesitten, terwijl de eigenaresse op familiebezoek naar Nederland ging. Wat hebben we genoten op die bijzondere plek. Het voelde voor ons als een vakantie in eigen land. Totale rust en ontspanning met op de achtergrond alleen het geluid van de wapperende palmboombladeren. Stiekem zaten we te fantaseren over hoe het zou zijn om… en hadden we besloten dat dit huis alles had om de verdere verkenning aan te gaan. Daarna gingen we met onze advocaat in gesprek om enkele juridische zaken uit te zoeken. Helaas kwam er een minder leuke verrassing uit de hoge hoed die wij allemaal niet voorzien hadden en ook niet konden voorkomen waardoor dit huis jammer genoeg geen realistische optie meer was. Dit was een grote teleurstelling en domper. We besloten om onze zoektocht weer voort te zetten en dat is dan ook wat we doen. 

In het nieuwe jaar gaan we geduldig, vol frisse en goede moed door met alles waar we mee bezig zijn. We hopen daarom dan ook dat 2020 ONS JAAR wordt!

We wensen iedereen die ons volgt, familie, vrienden en kennissen hele fijne feestdagen. Geniet ervan met elkaar! Feliz navidad y prospero año nuevo!

9. NA ZON KOMT ZONNESCHIJN

Onze eerste zomer in Spanje is ten einde. Jammer genoeg, want wat voelt die warmte fijn voor je lijf en je gemoedstoestand. Alles is zoveel mooier als de zon schijnt! We waren daar al heel snel aan gewend en het had voor ons nog wel wat langer mogen duren. We merken dat de herfst nu zijn intrede heeft gedaan. In de ochtend blijven de terrasdeuren wat langer dicht en is het in de middag binnenshuis een stuk killer dan buiten. We laten de slippers staan en we trekken de sokken, lange broeken en vestjes met tegenzin uit de kast. We hebben ons dunne lakentje inmiddels voor ons zomerdekbed vervangen. We eten in plaats van salades weer wat meer warme maaltijden en de koude douche hebben we ingeruild voor een warme straal waarmee we onze gezonde bruine teint langzaam van ons lijf af spoelen. Dat laatste betekent vooral meer gebruik van water. Warm water en dus meer elektriciteit om onze boiler weer te vullen en te verwarmen en dus hogere elektriciteitskosten. Het leven in Spanje is echt niet goedkoper! Elektriciteit is duur! Toen we na onze eerste maand in ons nieuwe thuisland, die overigens op sommige momenten echt een stuk kouder was dan in Nederland, de elektriciteitsrekening van onze huurbaas doorgestuurd kregen, vielen we nog net niet van onze stoel. Een stukje bewustwording van bepaalde zaken waar je je eigenlijk niet meer bewust van bent, of niet dagelijks meer bij stilstaat is soms gewoon ook even goed. Ons illegaal gebouwde huis in dit illegaal gebouwde complex heeft energielabel MM, muy mal, oftewel heel slecht. (Even tussendoor en voor de duidelijkheid, illegale bebouwing in Spanje is de normaalste zaak van de wereld. Althans zo lijkt het. We komen daar later vast nog wel eens op terug.) De huizen zijn niet geïsoleerd en spouwmuren kennen ze hier niet. Hoewel de ramen wel dubbel glas hebben zijn ze verder van niet al te degelijke kwaliteit. De tralies die voor onze ramen geïnstalleerd zijn, zijn dan ook niet echt een overbodige luxe. Het staat niet echt heel gezellig, maar ze bieden wel extra veiligheid. Of je nu in de zomer alles tegen elkaar open wilt zetten, of in de winter alles potdicht laat. Het hebben van weinig ramen is in de zomer een voordeel. De warmte kan op deze manier zoveel mogelijk buiten gehouden worden. Gelukkig heeft ons huis, net als zoveel huizen in Spanje, weinig ramen en komt hopelijk de kou in de winter daardoor ook minder snel naar binnen. Daarentegen zitten we ook snel in een donker holletje waarmee we ons vitamine D-gehalte niet echt goed op pijl kunnen houden. Tijdens gure dagen waait het, aan de voet van de berg La Maroma waaraan ons dorp gelegen is, binnenshuis bijna net zo hard als buiten. Ons huis is binnen dit complex dan ook weer net zo gesitueerd tussen een rij huizen voor en een rij huizen achter ons. In de zomer staat ons huis, op het dak na, niet de hele dag in de volle zon. In het najaar en de winter, waarbij we snakken naar wat meer warmte, warmt het huis door gebrek aan zonnestralen dan ook niet genoeg op. We maken dan ook maar al te gretig gebruik van de airco die ons tijdens de koude wintermaanden ook mag verwarmen. Dat het apparaat nog niet van de muur is gevallen verbaasd ons dan ook, want het ding heeft in het voorjaar al flink overuren gedraaid. Samen met het ventilator- en straalkacheltje die daarnaast ook op volle toeren hebben gedraaid. De energieleveranciers lopen binnen op ons. We hebben ook niet echt veel keus, want ondanks dat ons huis beschikt over maar liefst drie schoorstenen, is er jammer genoeg geen rookkanaal of opening voor een open haard te vinden.
Dan hebben we het nog niet eens over onze prachtig mooie authentieke Spaanse zalmroze met grijs en wit gevlekte marmeren open trap gehad. In de zomer, maar ook in de winter stijgt alle warmte via het open trapgat naar boven. In de zomer dreven we daardoor zowat ons bed uit. Over een paar weken vertoeven we waarschijnlijk het liefst samen halverwege die marmeren trap gezellig naast het wasrekje, want precies op die plek wordt de perfecte temperatuur bereikt waar we even kunnen opwarmen en waar ons wollen ondergoed het snelst droogt.

Zo hebben we altijd wel wat te klagen; we blijven tenslotte Nederlanders, nietwaar? Maar dit is zeker geen klaagzang, want ondertussen is het half oktober en genieten we na een dagje werken, bij het zwembad, nog volop van de heerlijke namiddagzon die schittert in het water. Omringd door overweldigende bergen die op ieder uur van de dag een verrassend uitzicht opleveren en waar in de verte op een bergrug boompjes naast elkaar groeien die lijken op een rijtje wilde dieren die elkaar volgen. We staan er misschien niet vaak genoeg bij stil en moeten elkaar af en toe in de arm knijpen en dan beseffen we hoe bijzonder dit avontuur en hoe mooi dit prachtige land is.
Wat een rijkdom is dat!

8. UN MEDIO AÑO EN ESPAÑA

Een half jaar in Spanje! Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat! Er is zoveel gebeurd en geregeld vanaf het moment dat we definitief besloten om te emigreren naar Spanje. Soms is het goed om daar even bij stil te staan en te beseffen en te realiseren hoe ver we in een half jaar gekomen zijn. Het begon met het inpakken van onze hele inboedel en het inladen van de verhuiswagen in Nederland, de oplevering van onze huurwoning, ons grote vertrek en afscheid van onze familie op Eindhoven Airport, de aankomst op Malaga Airport, het betrekken van ons tijdelijke huurhuis in Alcaucín, het uitladen van de vrachtwagen met onze inboedel in onze opslag die op 1,5 uur rijden ligt, het kopen van een auto, het regelen van ons NIE nummer, afsluiten van een Spaans telefoonnummer, inschrijven bij de gemeente, afsluiten van een Spaanse bankrekening, inschrijven als zelfstandig ondernemer, gesprekken met makelaars, bezichtigingen van mogelijke panden en zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Nog steeds zijn we er niet en gaan we gewoon door, maar wel met de Spaanse mentaliteit: tranquilo en wat vandaag niet lukt dat komt mañana.
Tussendoor gebeuren er nog genoeg andere dingen die we, om wat voor reden dan ook, niet altijd met iedereen kunnen delen. Het leven in Spanje hoe mooi ook, gaat nu eenmaal ook niet altijd over rozen. Maar hé, als je de volgende dag weer wakker wordt met een zonnetje dat achter de berg opkomt in een strakblauwe lucht zien we alles weer rooskleurig in en beginnen we met frisse moed aan een nieuwe dag met nieuwe kansen.
Tijdens onze zoektocht naar de juiste plek, waar wij straks onze verhuisdozen weer mogen uitpakken en onze eigen spullen weer een plek mogen gaan geven, hebben we inmiddels 7 panden bezichtigd. Enkele boden concrete mogelijkheden waar we aan de slag hadden gekund, maar DÉ winnaar zat er voor ons nog niet tussen. Kritisch? Misschien wel. Niet alleen is het voor ons belangrijk dat we er zelf fijn kunnen wonen, maar nog belangrijker is dat we er straks onze toekomstige gasten een mooie tijd kunnen bieden als ze bij ons komen ‘logeren’. Voor nu moeten we vooral geduldig zijn. Onze handen jeuken en we hebben zoveel creatieve ideeën die we graag zo snel mogelijk willen uitvoeren. We kunnen niet wachten totdat we straks aan de slag mogen.

Onze eerste zomer in Spanje hebben we voor het eerst ervaren. Het was zo nu en dan best wel warm, zeg maar gerust heet, maar nu het soms al een paar graden minder warm is en we meteen met kippenvel in het zwembad dobberen, kun je denk ik wel zeggen dat we aardig aan de warmte gewend zijn. Voor ons mag het nog wel even deze temperatuur blijven. 

Daarnaast was het op veel plekken natuurlijk druk met toeristen en kijken we uit naar de tijd dat we weer kunnen genieten van wat meer rust op bepaalde plekken zoals bijvoorbeeld op de stranden. In dat opzicht lijken we ook al op de gemiddelde Spanjaard die de drukte op de stranden liever vermijdt dan opzoekt.

Het einde van de hete drukke vakantiemaanden komt in zicht en de lekkere warme nazomer gaat beginnen. Maanden die voor ons bepalend kunnen zijn en ons hopelijk voorzien van nieuwe kansen. Kansen die wij zelf proberen te vinden, want ook in Spanje geldt, niets komt zomaar op je pad. Je moet er hard voor werken, heel veel contacten leggen, gesprekken voeren en de tijd nemen. We willen zo dicht mogelijk bij onszelf blijven, ons doel helder voor ogen houden. We bekijken alles met een open mindset, want als je in Spanje niet openstaat voor verandering...
Kortom we gaan vol goede moed en enthousiasme het 2e half jaar in.

5. MAÑANA, MAÑANA.

Inmiddels zijn we alweer een dikke 2 maanden in Spanje. De tijd vliegt. Zelfs als we de helft van de tijd vaak alleen nog maar aan het wachten zijn. Wachten op dingen. Welke dingen? Dingen die geregeld moeten worden en dingen die in Spanje heel lang kunnen duren voordat ze geregeld zijn. De Spaanse bureaucratie en de mañana mañana cultuur hebben zich al dubbel en dwars bewezen. Best wel lastig voor ons als controlefreaks. Waar we ons allebei zo snel mogelijk proberen aan te passen aan deze relaxte laid back Spaanse mentaliteit, die ons wel bevalt, is het toch soms lastiger dan we denken en zijn er ook zeker ‘kleine’ irritatiepuntjes. Vanaf het moment dat we in Nederland de knoop doorhakten om naar Spanje te verhuizen zijn we in de regel- en organisatiemodus gegaan. En daarin zitten we nog steeds. We doen het hier in Spanje wel duidelijk een tandje rustiger. Dat komt vooral omdat we van heel veel mensen en instanties afhankelijk zijn en het er hier nu eenmaal gewoon een stuk langzamer aan toe gaat. Het belangrijkste dat we in Spanje als eerste moesten regelen, naast het vinden van onderdak natuurlijk, was het krijgen van een NIE-nummer (een id/sofinummer dat je als buitenlander in Spanje hoort te hebben), een auto, bankrekening en telefoonnummer. Nou, hoe moeilijk kan het zijn? Ha! Daar zijn we al snel van teruggekomen. Na onze eerste dagen in Spanje gingen we de 2e week van maart heel positief gestemd op maandagochtend naar het politiebureau voor de aanvraag van ons NIE-nummer (dat moet bij het politiebureau namelijk). Bij binnenkomst zat vlak achter de deur een Spaanse politieman achter een tafeltje met een lijst namen voor zich. Onze namen stonden daar natuurlijk niet op en dus mochten we niet naar binnen. We vroegen hem naar de gang van zaken met betrekking tot het verkrijgen van een NIE-nummer. Gelukkig kon de beste man ook ‘un poco ingles’ (een beetje Engels). Hij legde uit dat we alleen op afspraak voor een NIE-nummer naar binnen mochten en dat we daarvoor formulier 790, dat we online konden downloaden, moesten invullen en dat moesten meenemen. Lachend verlieten we het politiebureau. Natuurlijk wisten we wel dat dit niet zo eenvoudig zou zijn als we gehoopt hadden. Terug richting de auto liepen we langs een kleine fotostudio waar je pasfoto’s kon laten maken (1 deur naast het politiebureau), waar op het raam formulier 790 op het raam was geplakt. Daar moesten we naar binnen! We sloten aan in een korte rij wachtende mensen voor ons. Achter een bureautje zat een jongedame aan haar laptop en zij hielp de ene na de andere persoon met het invullen van formulier 790, printte deze uit en incasseerde voor ieder ingevuld formulier vervolgens een paar euro. Ideaal voor ons! Zo kwamen we zonder al te veel moeite aan een ingevuld formulier 790. De jongedame van de fotostudio vertelde dat we hiermee naar een bank moesten gaan die in ruil voor een kleine betaling het document zou legaliseren met een officiële stempel. Bij Bank 1 konden we helaas geen stempel krijgen en deze verwees ons door naar Bank 2, maar meldde ons dat het daar alleen op dinsdagen en donderdagen mogelijk zou zijn en het was maandag. Maar hé, we zijn niet voor 1 gat te vangen en liepen gewoon bij Bank 2 naar binnen waar bleek dat het volgens de dame achter de balie geen enkel probleem was. Met het gestempelde formulier gingen we vervolgens weer terug naar de jongedame van de fotostudio, die voor ons online een afspraak maakte bij het politiebureau. Dit kon pas over 2 weken, maar de Spanjaarden maken zich nergens druk om, dus waarom zouden wij dat wel doen?

Twee weken later stonden we netjes op tijd om 11.00 uur bij het politiebureau. Zou het vandaag echt gaan gebeuren? Zouden we vandaag ons NIE-nummer krijgen? Lichtelijk gespannen mochten we dit keer wel naar binnen, omdat onze namen nu natuurlijk wel op het lijstje van de politieman bij de ingang stonden. Bij het omroepen van ons nummer kregen we bij de balie weer een formulier in onze handen gedrukt! Dit formulier moest ingevuld en gekopieerd worden. Kopiëren kon volgens de dame achter de balie bij de fotostudio 1 deur verderop, ons inmiddels welbekend. Na het inleveren van de kopietjes bij de balie kregen we de boodschap dat we mañana tussen 13.30 en 14.00 uur moesten terugkomen om iets op te halen. We wisten niet eens wat we nu eigenlijk mañana konden ophalen. Maar goed, het zal wel, dachten we. Mañana stonden we om 13.30 uur bij het politiebureau en sloten achteraan in de rij van mensen die blijkbaar allemaal hun NIE-nummers kwamen ophalen. Althans dat verhaal hadden we zelf bij het hele tafereel bedacht. Toen het onze beurt was stapten we naar voren richting de balie, lieten we een formulier zien dat we de vorige dag gekregen hadden, waarna de dame aan de balie druk rommelde tussen een stapeltje formulieren. Plotseling kregen we allebei een papier in onze handen gedrukt. Dit was het formulier waar we al die tijd met smart op gewacht hadden. Geen officieel geplastificeerd pasje? Nee, gewoon een eenvoudig velletje papier!  Een papier waarop onze persoonsgegevens stonden en daaronder een blokje met in hoofdletters ons NIE-nummer. Was dit serieus? Hing er nergens een bananasplit-camera? Maar dit was echt de manier hier, blijkbaar. Blij en ook opgelucht verlieten we het politiebureau. Het was ons gelukt! Eindelijk konden we nu door met het regelen van de andere duizend-en-een te regelen dingen.

Het regelen van het NIE-nummer was nog niets in vergelijking met wat daarna volgde. De grootste uitdaging was en is nog steeds het afsluiten van een Spaanse bankrekening. Het regelen van de bankrekening is bijna te bizar voor woorden en van gekkigheid weten we soms zelf niet eens meer hoe het nu ook alweer is gegaan. We zouden nu heel staccato alle stappen puntsgewijs kunnen opnoemen, maar we weten dat iedereen stiekem natuurlijk met smart zit te wachten op alle sappige details van dit verhaal. De sappige details horen er nu eenmaal gewoon bij. Door de sappige details kunnen wij zelf namelijk ook nog steeds erg lachen om alles. Huilen kan altijd nog. Toch?

Inmiddels zijn we namelijk al zeker een dikke maand verder sinds we begonnen met de aanvraag van onze Spaanse bankrekening en we staan nog steeds in de wachtstand. Voor het afsluiten van een bankrekening is namelijk een Spaans telefoonnummer nodig en dat hadden we natuurlijk nog niet… ook omdat je voor een Spaans telefoonnummer namelijk een bankrekening nodig hebt! Hoe dan? Het lijkt wel een beetje de kip en het ei verhaal. We kochten daarom een prepaid simkaartje waarmee Patrick een Spaans telefoonnummer heeft en waarmee hij online probeerde een bankrekening te openen. (Volgens onze Spaanse buurman was dat namelijk zo gepiept. Maar ja, hij heeft makkelijk praten, hij is een Spanjaard.) Na het online invullen van vele vragen, kwam Patrick terecht in een videochat met een medewerkster van de bank die pats boem de lijn verbrak toen hij aan haar vroeg of ze ‘un poco ingles’ kon. Dat kon ze niet, dus adios!!! Weg was ze, videochat beëindigd. Verbijsterd werd Patrick achter het beeldscherm achtergelaten. Natuurlijk proberen we zoveel mogelijk in het Spaans zaken te regelen, maar bepaalde zakelijke en juridische termen gaan verder dan onze huidige Spaanse talenknobbel.

Het schoot allemaal maar niet op met die online aanvragen. Slechte internetverbinding waardoor we formulieren niet konden uploaden en we steeds uit het systeem werden gegooid; informatie die nodig was maar wij gewoonweg nog niet kunnen aantonen. Na een aantal keren proberen besloten we daarom een fysiek bezoek aan diezelfde bank te brengen. Daar kregen we van de medewerkster te horen dat er iedere maand een vast bedrag in de vorm van bijvoorbeeld salaris op de rekening gestort moest worden en er verplicht een ziektekostenverzekering voor beiden afgesloten moest worden. Dat was geen optie voor ons, omdat wij dat anders wilden regelen. Dus gingen we op zoek naar een andere bank.

Na een aantal online pogingen bij verschillende banken ‘lukte’ het bij bank 3. Nou ja, lukken is een groot woord. Het is nog steeds niet echt gelukt. We vroegen een gezamenlijke bankrekening aan en voerden allebei onze persoonlijke gegevens in. We kregen een bankrekeningnummer en daarop volgde een sms met het bericht van de Bank dat er door de Correos Express (koerier) een pakketje aan de deur afgeleverd zou worden. De volgende dag hebben we de hele dag in spanning op de koerier gewacht. Nada! Online kregen we een melding dat we niet thuis zouden zijn geweest. We probeerden ook online een nieuwe bezorgafspraak te maken, maar er zat nergens een button waarmee we de mail konden verzenden. Dit moest niet gekker worden! Een dikke week later zagen we ineens in de online omgeving van Correos Express dat we nu wel een nieuwe afspraak konden maken. Via een link konden we zelf een dagdeel voor bezorging kiezen. Mañana zouden ze tussen 10.00 en 14.00 uur komen. De ochtend en ook de middag verstreken. Correos Express was in geen velden of wegen te bekennen. We hadden de hoop al opgegeven, totdat wonder boven wonder om 20.00 uur de deurbel ging. Daar was dan eindelijk de koerier met ons pakketje. Het lukte hem niet om het pakketje te scannen dus vroeg hij om een fysieke handtekening in plaats van digitaal en weg was de beste man. Dolblij maakten we het pakketje open, waar we vervolgens zwaar teleurgesteld alleen een saai informatieboekje van de bank in de envelop aantroffen. En nu? We konden nog steeds niks. Het zal wel weer een stap in het proces zijn, dachten we. De volgende ochtend stond de bezorger weer aan de deur, want hij had een code moeten scannen wat dus niet was gelukt, maar die wel nodig was. Het lukte nu nog steeds niet. Hij zou er later nog een keer voor terugkomen, zei hij.
Diezelfde ochtend werd Patrick op zijn Spaanse nummer gebeld door een dame van de bank; Patrick vroeg of zij ‘un poco ingles’ kon, dat was wederom niet het geval, waarbij de dame aangaf dat om 11.00 uur haar collega zou terugbellen die wel Engels sprak. Om 11.00 uur belde inderdaad de Engelssprekende collega van de bank terug en legde uit dat we in de laatste fase waren om de bankrekening te activeren. We moesten als bewijs € 1,- van onze Nederlandse bankrekening naar onze Spaanse bankrekening overmaken. Per mail moesten we een bevestiging sturen waarop de afschrijving van die euro te zien was, waar onze beide namen zichtbaar waren en het logo van de Rabobank te zien was en dat alles moest eigenlijk ook nog in het Engels zijn. Dat laatste detail hebben we gewoon genegeerd, want hoe gingen we dat nu weer regelen? Dus we probeerden het gewoon en hielden ons een beetje van de domme (wat we hier wel vaker moeten doen om toch iets geregeld te krijgen). Niet geschoten, altijd mis. Alle gegevens hebben we vervolgens gemaild. Maar helaas pindakaas, het was dus niet genoeg. Het document moest in het Engels zijn. Zelfs de overgemaakte euro werd teruggeboekt.

Later die dag belde de Correos Express bezorger ook nog met de vraag of we onze kopie van onze paspoorten naar hem konden sturen, via WhatsApp naar zijn privé-nummer. Daar waren we toch wat voorzichtig mee en deze hebben we niet gestuurd. Geen probleem gaf de beste man aan. Mañana zou een collega bezorger hiervoor komen om alles af te ronden. De volgende dag dat de collega bezorger zou komen, liet hij door een berichtje weten dat het mañana zou worden en daarna was het stil… We wachten nu nog steeds en zijn er online bij de Correos Express in onze status van aflevering van het pakket alleen maar foutmeldingen te zien. We hebben niks meer van de Correos Express gehoord en ook niets meer van de Spaanse bank. We wachten nu namelijk nog op de Rabobank in Nederland, die wij netjes hebben gevraagd ons te voorzien van een simpele brief die wij nodig hebben om onze Spaanse bankrekening te kunnen openen. We wachten nu al bijna 2 weken. Het digitale systeem van Rabobank Nederland heeft wat achterstand opgelopen. Hopelijk krijgen we snel het document zodat we dit hele proces eindelijk succesvol kunnen afronden.

Om toch nog even met een positieve noot af te sluiten, delen we graag ook nog even een aantal zaken die wel soepel en vlot verliepen.

  1. Via een Spaanse verhuursite hebben we een opslag gevonden en met een paar mailtjes hebben we alles daarvoor kunnen regelen. Dat wisten jullie al, maar laten we het vooral niet vergeten.

  2. Via dezelfde Spaanse verhuursite hebben we ook lastminute ons huidige tijdelijke onderkomen gevonden. Binnen een paar mailtjes over en weer was alles geregeld. Ook deze info was jullie al bekend, maar het mag best nog een keer benoemd worden.

  3. Eind maart kochten we, na een hele dag op autojacht te zijn geweest en verschillende autohandelaren van Velez-Malaga tot Marbella te hebben bezocht, een auto. Bij onze laatste autodealer hakten we de knoop door en binnen een uur hadden we met Salvador de deal gesloten en waren we de trotse bezitters van onze eerste ‘Spaanse’ auto, waarmee we inmiddels al veel kilometers hebben gereden.

  4. Voor deze auto sloten we online binnen een paar tellen succesvol een verzekering af waarvoor we alleen ons NIE-nummer nodig hadden.

Na dit alles lachen we nog steeds. Zelfs toen iedereen in Nederland tijdens Pasen zowat in bikini en met teenslippers aan eieren aan het zoeken was en wij met onze geitenwollen sokken onder een kleedje met het straalkacheltje aan binnen zaten omdat het zo koud was en de regen met bakken uit de hemel viel. 
Inmiddels weten we dat het ook hier af en toe flink kan regenen. Het grote verschil alleen is dat na zo’n regenbui de zon ook weer veel sneller tevoorschijn komt. Als we ’s avonds ons bed opzoeken gaan we met de gedachte naar dromenland wetende dat het mañana gewoon weer een stralend mooie dag zal zijn.


FOLLOW US

IG-Icon-blackjpg  FB-Icon-blackjpg


 
© 2018-2019 Deluza.com